Guidelines for Developing Legal Potential of Buddhist Monks in Roi Et Province Guidelines for Developing Legal Potential of Buddhist Monks in Roi Et Province
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: 1) examine the problems and legal needs of Buddhist monks in Roi Et Province, 2) analyze the factors affecting the development of monks’ legal capacity, and 3) propose guidelines for enhancing such capacity. The study employed a qualitative research methodology, with a sample group of 17 monks selected from various areas. Data were collected through in-depth interviews and focus group discussions. The findings revealed that the problems and legal needs of monks were identified in three key areas: a lack of legal clarity in temple property and land management, the administration of monastic affairs requiring multidisciplinary legal knowledge, and limitations in providing legal advice to laypeople. Monks expressed a strong need to enhance their understanding of ecclesiastical law, property law, fundamental legal principles, and information technology law. 2) Factors influencing the development of monks’ legal capacity included both obstacles and supporting conditions. The main obstacles were heavy religious duties, inappropriate training formats, and the perception that law is separate from Buddhism. Supporting factors included the growing awareness among the Sangha and government policies promoting legal literacy. 3) The proposed guidelines emphasize a systematic and practical approach through continuous hands-on training, production of user-friendly learning materials, establishment of online learning platforms and specialized legal advisory centers, and regular knowledge dissemination through local monastic leaders. These measures aim to enable monks to perform their religious duties lawfully, effectively, and in accordance with both monastic discipline and civil law.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ชูชัย สมิทธิไกร, (2552). การสรรหา การคัดเลือก และการประเมินผลการปฏิบัติงานของบุคลากร (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณรงค์วิทย์ แสนทอง,. (2550). มารู้จัก Competency กันเถอะ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ : เอช อาร์ เซ็นเตอร์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2543). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
บุญสืบ ยังเจริญ. (2568). การพัฒนาการเรียนรู้ของผู้เรียนตามแนวพุทธ. วารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์, 3 (2), 5.
ประสิทธิ์ ฉิมบุญมา. (2564). รูปแบบการถ่ายทอดอาชีพการทําปานซอยในจังหวัดแม่ฮ่องสอน. รายงานวิจัย. เชียงใหม่: กองทุนวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
พระเลิศพิพัฒน์ จนฺทปญฺโญ (แก้ววันทอง). (2554). บทบาทของพระสงฆ์ในสังคมโลกาภิวัตน์.วารสารการศึกษาและพัฒนาสังคม. 7(2),7.
พระมหาวิเชียร วชิรธมฺโม และคณะ. (2564). บทบาทของพระสงฆ์กับการพัฒนาสังคมไทยยุคปัจจุบัน.วารสารมหาจุฬาตานีปริทรรศน์ ปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 3 (6), 44-45.
อดิศักดิ์ ตั้งปัทมชาติ. (2567). พระสงฆ์กับการเรียนรู้กฎหมายบ้านเมือง. วารสารบัณฑิตศาส์น มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 22 (2), 132.
พระมหาเสาร์คำ ธมฺมธีโร (ใส่แก้ว). (2535). ความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการลงโทษพระสงฆ์กับกระบวนการยุติธรรมคณะสงฆ์ไทย. วารสารวิจยวิชาการ, 5 (3), 247.
พระมหาประยูร คำมาและคณะ. (2564). การพัฒนาความยุติธรรมที่เกี่ยวข้องกับกฎหมายว่าด้วยวินัยสงฆ์ไทย, วารสารสหวิทยาการจัดการ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 5 (2), 73-84.
สมศักดิ์ สุกเพ็ง. (2566). รายงานการวิจัยเรื่องการพัฒนากฎหมายว่าด้วยการจัดดำเนินการให้พระภิกษุสละสมณเพศ.คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาอรรถพงษ์ สิริโสภโณ และคณะ. (2565). แนวทางการพัฒนาศักยภาพพระสังฆาธิการแบบมีส่วนร่วมในเขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดมหาสารคาม, วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 9 (3), 362-375.
พระครูบวรชัยวัฒน์ (วันชัย เมธิโก)และคณะ. (2567). ประสิทธิภาพการบริหารกิจการคณะสงฆ์ 6 ด้าน ในเขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอสะเดา (ธ). วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี. 7 (1). 1-2.
พระครูปลัดสำรวย สิริสาโร (ช่างกระโทก). (2559). รูปแบบการพัฒนาศักยภาพของพระสังฆาธิการในการปกครองคณะสงฆ์จังหวัดนครราชสีมา. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ, บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณณาชวิทยาลัย,
พระครูภาวนารัตนาภรณ์, (2568). ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการจํากัดสิทธิในการเรียกร้องเอาทรัพย์มรดกของพระภิกษุตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1622. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 8 (1), 139-145.
พระมหาทรงศักดิ์ ชยวฑฺฒโน(หงส์วิลัย). (2563). การพัฒนาศักยภาพพระสังฆาธิการในเขตการปกครองคณะสงฆ์ภาค 25, วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7 (4), 219-226.
พิรดา มาลาม. (2560). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารโรงเรียนสังกัดสานักงานเขตพื้นที่การศึกษามัยธมศึกษา เขต 24. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารจัดการการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีวาดวยการสรางระบบบริหารกิจการบานเมืองและสังคมที่ดีพ.ศ. 2542.(2542, 10 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เลม 116 ตอนที่ 63 ง.
สนอง ธัญญานนท์และคณะ. (2564). รูปแบบการบริหารกิจการคณะสงฆ์ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2561 ที่เหมาะสมกับภูมิสังคมจังหวัดเพชรบุรี. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์. 6 (1), 76-77.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.). (2552). หลักธรรมาภิบาลในการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
Dicey, A. V. (1885). Introduction to the Study of the Law of the Constitution. London: Macmillan
Locke, J. (1689). Two treatises of government. Awnsham Churchill.
Rawls, J.. (1971). A theory of justice. Harvard University Press.
Nadler, Leonard, and Wiggs, Garland D.. (1989). Managing Human Resource Development. San Francisco: Jossey-Bass.
Weber, M.. (1978). Economy and society: An outline of interpretive sociology. University of California Press.