การพัฒนาโปรแกรมรำโทนโคราช (โปรแกรมสองภาษา) ชุดของดีโคราช เพื่อรองรับการท่องเที่ยว เชิงวัฒนธรรมของนักท่องเที่ยวชาวไทยและชาวต่างชาติสำหรับผู้ประกอบการ การท่องเที่ยวในจังหวัดนครราชสีมา Developing the Ram Ton Korat Folk Dance Program: Khong Dee Korat (Bilingual Program) to Support Cultural Tourism for Both Thai and Foreign Tourists for Tourism Operators in Nakhon Ratchasima Province
Main Article Content
บทคัดย่อ
การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเป็นรูปแบบการท่องเที่ยวที่ใช้ทุนทางวัฒนธรรมมาเป็นปัจจัยสำคัญในท่องเที่ยว และรำโทนโครราชเป็นการละเล่นพื้นเมืองที่อยู่คู่ชาวโคราชมาช้านาน เพื่อเป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจึงได้พัฒนาโปรแกรมรำโทนโคราช (โปรแกรมสองภาษา) ชุดของดีโคราช เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวชาวไทยและชาวต่างชาติ การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและวิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐานสำหรับการออกแบบโปรแกรมรำโทนโคราช (โปรแกรมสองภาษา) 2) พัฒนาโปรแกรมรำโทนโคราช (โปรแกรมสองภาษา) และ 3) ทดลองและประเมินผลการใช้โปรแกรมรำโทนโคราช (โปรแกรมสองภาษา) กลุ่มเป้าหมายคือ นักท่องเที่ยวชาวไทยและชาวต่างชาติ จำนวน 35 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบทดสอบวัดความรู้เกี่ยวกับรำโทนชุดของดีโคราช แบบสอบถามความพึงพอใจต่อโปรแกรมรำโทนโคราช (โปรแกรมสองภาษา) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และร้อยละ
ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการศึกษาและวิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐานสำหรับการออกแบบโปรแกรมรำโทนโคราช (โปรแกรมสองภาษา) พบว่า โปรแกรมควรมีการฝึกปฏิบัติการร้องเพลงพร้อมกับท่ารำอย่างง่ายโดยเน้นที่ความสนุกสนาน ควรมีวีดีทัศน์มีเนื้อร้องเป็นภาษาไทยและเป็นภาษาคาราโอเกะสำหรับชาวต่างชาติ 2) ผลการพัฒนาโปรแกรมรำโทนโคราช (โปรแกรมสองภาษา) ที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 3 ระยะ 1) การเตรียมการก่อนใช้โปรแกรมของผู้ประกอบการในใช้โปรแกรมรำโทน ระยะที่ 2 การปฏิบัติรำโทนชุดของดีโคราช ระยะที่ 3 หลังการใช้โปรแกรมเป็นกิจกรรมให้นักท่องเที่ยวถ่ายภาพในรูปแบบแชะแอนด์แชร์ส่งต่อความสุข 3) ผลการทดลองใช้โปรแกรม พบว่า หลังเข้าร่วมทดลองใช้โปรแกรมนักท่องเที่ยวมีความรู้เรื่องรำโทนโคราชคิดเป็นร้อยละ 80.30 และนักท่องเที่ยวมีความพึงพอใจต่อโปรแกรมโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุดและเมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า อยู่ในระดับมากที่สุดทุกด้าน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2561). แผนยุทธศาสตร์พัฒนาการท่องเที่ยว (พ.ศ. 2561–2564) ของกรมการท่องเที่ยว. กรมการท่องเที่ยว.
ฉลองศรี พิมลสมพงศ์. (2548). การวางแผนและการพัฒนาตลาดการท่องเที่ยว. คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
นวลรวี จันทร์ลุน. (2548). การสร้างสรรค์นาฏศิลป์พื้นบ้านประยุกต์ ชุดรำโทนโคราช. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
ภัทรวรรษ สุระขุนทด. (2565). แนวทางการส่งเสริมแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วม เขตวนอุทยานชีหลง ตำบลท่าขอนยาง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม).
วรุณธร แพ่งประเสริฐ. (2567). การจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชุมชนแม่พระประจักษ์ อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
วาลิกา แสนคำ. (2545). การพัฒนาการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมบ้านเปียงหลวง อำเภอเวียงแหง จังหวัดเชียงใหม่ (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).
สมบัติ กาญจนกิจ. (2544). นันทนาการและอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สินิทรา สุขสวัสดิ์. (2563). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงพหุวัฒนธรรม อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว (รายงานการวิจัย). วิทยาลัยนวัตกรรมการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์.
สนอง โกศัย. (2536). ของดีโคราช (พิมพ์ครั้งที่ 5). โรงพิมพ์สมบูรณ์พริ้นติ้ง.
สำนักงานจังหวัดนครราชสีมา. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดนครราชสีมา ระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2566–2570).
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2557). จำนวนผู้เยี่ยมเยือน จำแนกเป็นรายภาค และจังหวัด พ.ศ. 2549–2554. สืบค้นเมื่อ 15 มิถุนายน 2557 จาก http://www.nso.go.th.
สุวิสา ไชยสุวรรณ. (2563). แนวทางการพัฒนาโปรแกรมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.
อนุรักษ์ ปัญญานุรักษ์. (2542). ชุมชน ทรัพยากร และการพัฒนาสิ่งแวดล้อม. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อานนท์ สีดาเพ็ง. (2559). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงกีฬากอล์ฟโดยการประยุกต์ทฤษฎีการแลกเปลี่ยนทางสังคม. มหาวิทยาลัยบูรพา.
Barr, M. J., & Keating, L. A. (1990). Introduction: Elements of program development. In Developing effective student services programs. Jossey-Bass.
Boone, E. J. (1992). Developing programs in adult education. Prentice Hall.
Caffarella, R. (2002). Planning programs for adult learners: A practical guide for educators, trainers, and staff developers. Jossey-Bass.
Houle, C. O. (1996). The design of education. Jossey-Bass.
Kanaya, T., & McMillan, C. (2005). Facilitating communities of practice in teacher professional development. Aalborg University.
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than for intelligence. American Psychologist, 28(1), 1–14.
McMillan, L. K. (2007). A misguided curriculum: Decentralized education policy in Ghana’s primary school system. Saint Mary’s University.
Richards, G. (2018). Cultural tourism: A review of recent research and trends. Journal of Hospitality and Tourism Management, 36, 12–21.