นาคาคติ: ความเชื่อวัฒนธรรมทางน้ำ ลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยากรมชลประทาน Naga Beliefs and Aquatic Culture in the Chao Phraya River Basin: Perspectives from the Royal Irrigation Department

Main Article Content

บุรีรัตน์ วงค์บุรี
ถนัด ยันต์ทอง

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ความรู้ทางวัฒนธรรมเกี่ยวกับนาคาคติ และ 2) ศึกษาเชิงรูปธรรมและนามธรรมที่สัมพันธ์กับคติความเชื่อและความสัมพันธ์ เรื่อง พญานาคสู่การตีความสัญลักษณ์กรมชลประทาน กลุ่มผู้ให้ข้อมูลใช้แบบเจาะจง ประกอบด้วย 1) กลุ่มผู้รู้ คือ กลุ่มชุมชนท้องถิ่นและผู้นำทางวัฒนธรรม 2) กลุ่มผู้ปฏิบัติ คือ กลุ่มนักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญ นักวิชาการด้านมานุษยวิทยาและวัฒนธรรม 3) กลุ่มบุคคลทั่วไป คือ กลุ่มหน่วยงานและผู้ปฏิบัติงานด้านน้ำ เจ้าหน้าที่กรมชลประทาน การวิจัยครั้งนี้ใช้วิธีวิจัย เชิงคุณภาพทางวัฒนธรรม โดยใช้เครื่องมือในการเก็บรวมรวบข้อมูล คือ แบบสำรวจ แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต จัดประชุมกลุ่มย่อย และการประชุมเชิงปฏิบัติการ


          ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการวิจัยชี้ว่านาคาคติเป็นองค์ความรู้ทางวัฒนธรรมที่เชื่อมโยงความเชื่อ วิถีชีวิต และการจัดการน้ำของลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา ทำหน้าที่สร้างกรอบคุณค่า จิตสำนึกการอนุรักษ์ ความร่วมมือระหว่างรัฐกับชุมชน และสนับสนุนการใช้ทรัพยากรน้ำอย่างยั่งยืนในสังคมไทยร่วมสมัย 2) คติความเชื่อและความสัมพันธ์ เรื่อง พญานาคสู่การตีความสัญลักษณ์กรมชลประทาน สะท้อนว่าพญานาคมีความหมายทั้งเชิงรูปธรรมและเชิงนามธรรมที่เชื่อมโยงกันอย่างเป็นระบบ ทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่สะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ น้ำ ธรรมชาติ และสังคม โดยกลุ่มผู้รู้ ผู้ปฏิบัติงาน และประชาชนทั่วไปให้คุณค่าในฐานะผู้พิทักษ์แหล่งน้ำ แหล่งความอุดมสมบูรณ์ และเครื่องยึดเหนี่ยวทางใจ การตีความเชิงสัญลักษณ์นี้สะท้อนบทบาทกรมชลประทานในการจัดการทรัพยากรน้ำอย่างยั่งยืนบนฐานวัฒนธรรมไทย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
วงค์บุรี บ., & ยันต์ทอง ถ. (2026). นาคาคติ: ความเชื่อวัฒนธรรมทางน้ำ ลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยากรมชลประทาน: Naga Beliefs and Aquatic Culture in the Chao Phraya River Basin: Perspectives from the Royal Irrigation Department. วารสารวิชาการรัตนบุศย์, 8(2), 58–70. สืบค้น จาก https://so07.tci-thaijo.org/index.php/rtnb/article/view/10384
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมทรัพยากรน้ำ. (2564). แนวทางการบริหารจัดการน้ำในชุมชนไทย. กรุงเทพฯ: กรมทรัพยากรน้ำ.

งามพิศ สัตย์สงวน. (2539). การวิจัยทางมานุษยวิทยา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

จิรพรรณ ศรีสุข. (2561). การเปลี่ยนแปลงระบบการจัดการน้ำในชุมชนเกษตรภาคเหนือของประเทศไทย. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ณรงค์ศักดิ์ ใจเพ็ชร์. (2562). วัฒนธรรมและภูมิปัญญาการจัดการน้ำของชุมชนไทยภาคเหนือ. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ณัฐพล นาทันตอง, ปัญญา เสนาเวียง และชมนาถ แปลงมาลย์. (2568). ห้วยคะคาง: ความเปลี่ยนแปลงและวิกฤตของสายน้ำ. Journal of Social Science for Local Development Rajabhat Mahasarakham University, 9(3), 528–543.

ทรงคุณ จันทจร. (2553). ทฤษฎีวัฒนธรรมและสังคม. มหาสารคาม: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ธนภัทร จันทรกมล. (2565). การจัดการน้ำแบบอิงธรรมชาติในบริบทของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันสิ่งแวดล้อมไทย.

ในตะวัน กำหอม. (2559). การวิจัยประยุกต์ทางวัฒนธรรม เล่มที่ 2. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยทองสุข.

ปัญญา สุขเกษม. (2563). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการทรัพยากรน้ำ: กรณีศึกษาชุมชนภาคอีสาน. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

พนม คลี่ฉายา. (2560). พิธีกรรมกับการจัดการน้ำในวัฒนธรรมชาวนาไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

พิมพ์ใจ บุญเรือง. (2560). ภูมิปัญญาการจัดการน้ำของชุมชนไทยในบริบทสังคมร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

มัชฌิมา วีรศิลป์. (2564). ความเชื่อพญานาคกับการเสี่ยงทายในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์คำชะโนด. วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ, 6(1), 165–180.

มิณฑกานต์ สร้อยแสง และกิ่งกาญจน์ จงสุขไกล. (2563). การตอบสนองด้านวัฒนธรรมความปลอดภัยทางถนนของผู้ใช้รถใช้ถนนที่เป็นกลุ่มเสี่ยงในเขตพื้นที่เสี่ยงจังหวัดปทุมธานี. วารสารมนุษยศาสตร์ ฉบับบัณฑิตศึกษา, 9(2), 125–140.

วสันต์ ภัยหลีกลี้. (2564). วัฒนธรรมการใช้น้ำของชุมชนท้องถิ่นไทยในบริบทการพัฒนาอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วิเชียร นามการ, วทัญญู ภูครองนา, สุทธิวิทย์ จันทร์ภิรมย์ และประสิทธิ์ คำกลาง. (2564). การประยุกต์หลักสัปปายะ 7 พัฒนาเผยแผ่การสอนวิชาสมาธิเพื่อความสันติสุขของสังคมสถาบันพลังจิตตานุภาพ สาขา 29 วัดสุทธจินดา จังหวัดนครราชสีมา. Journal of MCU Ubon Review, 6(3), 437–448.

ศรายุทธ แสงสุข. (2564). รัฐและการจัดการน้ำ: พลวัตของอำนาจและการมีส่วนร่วมในชนบทไทย. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

สมชาย ภคภาสน์วิวัฒน์. (2561). ความหลากหลายทางวัฒนธรรมกับระบบการจัดการน้ำของชุมชนไทย. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สมนึก ศรีประเสริฐ. (2562). การจัดการน้ำเพื่อความมั่นคงทางอาหารของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI).

สุชาดา พูลสวัสดิ์. (2566). การบูรณาการชุมชนกับรัฐในการจัดการทรัพยากรน้ำอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อรุณรักษ์ ธนเลิศลาภ. (2568). การบูรณาการหลักพุทธธรรมกับการบริหารจัดการภาครัฐเพื่อป้องกันภาวะซึมเศร้าในสังคมไทย. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 8(1), 392–401.

อัมพร สุนทรศารทูล. (2564). ผลกระทบของระบบชลประทานขนาดใหญ่ต่อวิถีเกษตรกรรมและชุมชนท้องถิ่น. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.