การพัฒนาภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่นตามความต้องการของประชาชน ในเขตอำเภอพระแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี Development of the leadership of local politicians as needed of people in Phra Saeng District, Surat Thani Province

Main Article Content

จตุรวิทย์ ศรีสว่าง
ธุวพล ทองอินทราช
วาสนา จาตุรัตน์

บทคัดย่อ

วิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่นในเขตอำเภอพระแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี 2) วิเคราะห์ปัจจัยสำคัญต่อการพัฒนาภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่นตามความต้องการของประชาชนในเขตอำเภอพระแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่นตามความต้องการของประชาชนในเขตอำเภอพระแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ใช้รูปแบบการวิจัยแบบผสานวิธี โดยการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่อาศัยอยู่ในเขตอำเภอพระแสง จำนวน 400 คน ในการวิเคราะห์หาค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์องค์ประกอบ การวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึกเก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ประกอบด้วย  นายกองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น จำนวน 3 คน  และคณะกรรมการชุมชนในพื้นที่อำเภอพระแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี จำนวน 6 คน รวมทั้งสิ้น  9 คน เป็นการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง


          ผลการวิจัย พบว่า 1)ภาวะผู้นำในปัจจุบัน โดยภาพรวมอยู่ในระดับ มาก โดยด้านที่ได้รับการยอมรับสูงสุดคือ การได้รับการยอมรับนับถือจากประชาชนในพื้นที่ ส่วนด้านที่ควรพัฒนามากที่สุดคือ ความอดทนเข้มแข็งไม่ท้อถอยต่อความยากลำบาก 2) ปัจจัยสำคัญต่อการพัฒนาภาวะผู้นำ: จากการวิเคราะห์องค์ประกอบพบว่ามี 4 องค์ประกอบหลัก เรียงตามลำดับความสำคัญ (ร้อยละความแปรปรวนสะสม) ได้แก่ ด้านบุคลิกภาพ (ร้อยละ 65.71) ด้านความเป็นมืออาชีพ (ร้อยละ 59.98) ด้านการบริหารงาน (ร้อยละ 50.25) ด้านการมีส่วนร่วม (ร้อยละ 34.73) 3) แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่นตามความต้องการของประชาชนในเขตอำเภอพระแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ผู้วิจัยได้นำเสนอการพัฒนาภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่นตามความต้องการของประชาชนในเขตอำเภอพระแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี โมเดล (5-P Model) ประกอบด้วย 5 ด้านหลักที่สำคัญ  Participation (การมีส่วนร่วม) Planning & Management (การบริหารงาน)Personality & Integrity (บุคลิกภาพและความซื่อสัตย์) Professionalism (ความเป็นมืออาชีพ)Public Service Orientation (การมุ่งเน้นบริการสาธารณะ/การปฏิบัติราชการ)

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ศรีสว่าง จ., ทองอินทราช ธ., & จาตุรัตน์ ว. (2026). การพัฒนาภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่นตามความต้องการของประชาชน ในเขตอำเภอพระแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี: Development of the leadership of local politicians as needed of people in Phra Saeng District, Surat Thani Province. วารสารวิชาการรัตนบุศย์, 8(1), 455–469. สืบค้น จาก https://so07.tci-thaijo.org/index.php/rtnb/article/view/10739
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2566). รายงานผลการประเมินประสิทธิภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ประจำปี พ.ศ. 2566. สำนักงานศูนย์วิจัยและให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

กัลยรัตน์ สุนทรสวัสดิ์, ภมร ขันธะหัตถ์, & ธนิศร ยืนยง. (2564). ภาวะผู้นำของผู้บริหารท้องถิ่นที่ส่งผลต่อการจัดทำแผนพัฒนาของเทศบาลในจังหวัดสระบุรี. วารสารรัชต์ภาคย์, 16(49), 421–435.

ไชยวัฒน์ เผือกคง. (2561). การพัฒนารูปแบบการมีส่วนร่วมของประชาชนเพื่อเสริมสร้างการปฏิบัติตามหลักธรรมาภิบาลของผู้นำองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(6), 2407–2423.

นันทวัฒน์ บรมานันท์. (2547). การกระจายอำนาจและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วิญญูชน.

บัณฑิตา สิทธิพงศากุล. (2564). ภาวะผู้นำของผู้บริหารกับองค์กรสมรรถนะสูงของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสงคราม (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).

บัวรัตน์ ศรีนิล. (2560). การออกแบบวิจัยธุรกิจ การเก็บรวบรวมข้อมูล การออกแบบสอบถาม และการเลือกตัวอย่าง. คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

พระมหาสมหมาย สมกิจโจ (เสียงดีเพ็ง). (2565). ภาวะผู้นำตามหลักพุทธธรรมของนักการเมืองท้องถิ่นในอำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรี (สารนิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย).

ภาสพงศ์ ศรีพิจิตต์. (2562). การบริหารงานท้องถิ่นและการกระจายอำนาจในสังคมไทย. ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุทธิพงศ์ จันทร์เพ็ญ. (2566). บทบาทและความท้าทายของนักการเมืองท้องถิ่นในการสร้างการมีส่วนร่วมและการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารวิชาการการบริหารท้องถิ่นและธรรมาภิบาล, 12(3), 85–102.

สุเมธ แสงนิ่มนวล. (2556). ต้นแบบการบริหารจัดการองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในประเทศไทย. สถาบันพระปกเกล้า.

สุรกิจ สุวรรณแกม. (2561). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของนักการเมืองท้องถิ่นในอำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา (วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย).

Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224. https://doi.org/10.1080/01944366908977225.

Bass, B. M., & Avolio, B. J. (1998). Transformational leadership development. Consulting Psychologists Press.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.

Lussier, R. N. (2006). Management fundamentals: Concepts, applications, and skill development (3rd ed.). South-Western/Cengage Learning.

Stogdill, R. M. (1948). Personal factors associated with leadership: A survey of the literature. The Journal of Psychology, 25(1), 35–71. https://doi.org/10.1080/00223980.1948.9917362.