การบูรณาการสัปปุริสธรรม 7 สู่มาตรฐานจริยธรรมของนักการเมืองไทย ในบริบทวิกฤตศรัทธาทางการเมือง Integrating the Seven Sappurisa Dhammas into the Ethical Standards of Thai Politicians in the Context of a Political Crisis of Public Trust
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดสัปปุริสธรรม 7 ในพระพุทธศาสนา ศึกษาแนวคิดวิกฤตศรัทธาทางการเมืองซึ่งเป็นปัญหาสำคัญที่เกิดจากการเสื่อมถอยของจริยธรรมในการใช้อำนาจทางการเมือง อันส่งผลกระทบต่อความชอบธรรมของสถาบันทางการเมืองและเสถียรภาพของระบอบประชาธิปไตยไทย โดยเฉพาะในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา ซึ่งประเทศไทยเผชิญกับความขัดแย้งทางการเมือง การรัฐประหาร ปัญหาการทุจริตคอร์รัปชัน และข้อครหาด้านจริยธรรมของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองอย่างต่อเนื่อง รวมทั้งวิเคราะห์ความสอดคล้องระหว่างสัปปุริสธรรม 7 กับหลักจริยธรรมทางการเมืองสมัยใหม่ และสังเคราะห์กรอบมาตรฐานจริยธรรมของนักการเมืองเชิงพุทธจากการบูรณาการหลักสัปปุริสธรรม 7 สู่มาตรฐานจริยธรรมของนักการเมืองไทย โดยใช้วิธีการศึกษาจากเอกสารและการวิเคราะห์เชิงพรรณนา
ผลการศึกษาพบว่า สัปปุริสธรรม 7 มีความสอดคล้องกับหลักจริยธรรมทางการเมืองสมัยใหม่ในมิติสำคัญ ได้แก่ หลักนิติธรรม ความรับผิดชอบ ความโปร่งใส การยึดประโยชน์สาธารณะ การมีส่วนร่วมของประชาชน และภาวะผู้นำเชิงจริยธรรม โดยมีลักษณะเด่นที่มุ่งพัฒนาคุณธรรมและจิตสำนึกภายในของผู้ใช้อำนาจ ซึ่งช่วยเสริมสร้างการกำกับดูแลตามหลักธรรมาภิบาล ส่งเสริมการใช้อำนาจทางการเมืองอย่างมีคุณธรรม และยกระดับมาตรฐานจริยธรรมของนักการเมืองให้สอดคล้องกับความคาดหวังของสังคม นอกจากนี้ บทความได้นำเสนอ กรอบมาตรฐานจริยธรรมของนักการเมืองเชิงพุทธ 7 มิติ ซึ่งสังเคราะห์จากการบูรณาการหลักสัปปุริสธรรม 7 กับแนวคิดและทฤษฎีจริยธรรมทางการเมืองร่วมสมัย เพื่อใช้เป็นกรอบแนวคิดในการพัฒนามาตรฐานจริยธรรมของนักการเมืองไทย และเป็นแนวทางในการเสริมสร้างธรรมาภิบาล ความชอบธรรมทางการเมือง และความเข้มแข็งของระบอบประชาธิปไตยในระยะยาว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
โกวิทย์ พวงงาม. (2563). ธรรมาภิบาลกับการบริหารภาครัฐ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2562). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. มูลนิธิการศึกษาเพื่อสันติภาพ.
พระราชบัญญัติมาตรฐานทางจริยธรรม พ.ศ. 2562. (2562, 16 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 136 ตอนที่ 50 ก, 1–16.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (เล่ม 23). โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สถาบันพระปกเกล้า. (2566). รายงานดัชนีประชาธิปไตยไทย. สถาบันพระปกเกล้า.
สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ. (2565). รายงานสถานการณ์การทุจริตในประเทศไทย. สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ.
Aristotle. (2009). The Nicomachean ethics (W. D. Ross, Trans.). Oxford University Press. (Original work published ca. 350 B.C.E.)
Easton, D. (1965). A systems analysis of political life. Wiley.
Heywood, A. (2021). Politics (5th ed.). Red Globe Press.
Levi, M., & Stoker, L. (2000). Political trust and trustworthiness. Annual Review of Political Science, 3(1), 475–507.
Philp, M. (2007). Political conduct. Harvard University Press.
Phongpaichit, P., & Baker, C. (2015). Unequal Thailand: Aspects of income, wealth and power. NUS Press.
Putnam, R. D. (1993). Making democracy work: Civic traditions in modern Italy. Princeton University Press.
Rawls, J. (1971). A theory of justice. Harvard University Press.
Rothstein, B. (2011). The quality of government: Corruption, social trust, and inequality in international perspective. University of Chicago Press.
Thompson, D. F. (1987). Political ethics and public office. Harvard University Press.
