ปัจจัยการบริหารที่ให้ความสำคัญกับ ครู นิเวศวิทยาสถานศึกษา และจริยธรรม กับศักยภาพในการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของบุคลาการทางการศึกษา จังหวัดร้อยเอ็ด Administrative Factors Emphasizing Teachers, School Ecology, and Ethics and Their Influence on the Capacity for Implementing the Student Care and Support System Among Educational Personnel in ROI Et Province
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยการบริหารที่ให้ความสำคัญกับ ครู นิเวศวิทยาสถานศึกษา และจริยธรรม กับศักยภาพในการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของบุคลาการทางการศึกษา จังหวัดร้อยเอ็ด กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาครั้งนี้ คือ บุคลาการทางการศึกษา จังหวัดร้อยเอ็ด จำนวน 385 คน ได้มาโดยใช้ตารางกำหนดขนาดตัวอย่างของ Cochran เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน
ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยการบริหาร ได้แก่ ครู นิเวศวิทยาสถานศึกษา และจริยธรรม มีความสัมพันธ์ทางบวกกับศักยภาพในการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของบุคลากรทางการศึกษา จังหวัดร้อยเอ็ด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยปัจจัยการบริหารโดยรวมมีความสัมพันธ์กับศักยภาพในการดำเนินงานในระดับสูง (r = .808) ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์สูงที่สุด คือ ด้านจริยธรรม โดยเฉพาะแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ (r = .766) และการเชื่ออำนาจในตน (r = .731) รองลงมา ได้แก่ การมีตัวแบบ (r = .624) องค์ความรู้ (r = .605) ความสามารถในการใช้เทคโนโลยี (r = .604) และวัฒนธรรมองค์กร (r = .567) ตามลำดับ ผลการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน พบว่า ปัจจัยการบริหารทั้ง 6 ตัวแปร ได้แก่ แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ การเชื่ออำนาจในตน การมีตัวแบบ องค์ความรู้ ความสามารถในการใช้เทคโนโลยี และวัฒนธรรมองค์กร สามารถร่วมกันพยากรณ์ศักยภาพในการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยมีค่า R = .849, R² = .721 และ Adjusted R² = .718 สามารถอธิบายความแปรปรวนของศักยภาพในการดำเนินงานได้ร้อยละ 72.10 โดยแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์เป็นตัวแปรที่มีอำนาจพยากรณ์สูงที่สุด (β = .398) รองลงมา คือ การเชื่ออำนาจในตน (β = .264) การมีตัวแบบ (β = .192) องค์ความรู้ (β = .176) ความสามารถในการใช้เทคโนโลยี (β = .141) และวัฒนธรรมองค์กร (β = .118) ตามลำดับ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545 (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553 และ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
กัญญา สีสมบา. (2568). การประเมินความต้องการจำเป็นและแนวทางการพัฒนาศักยภาพของนักศึกษาครูคณิตศาสตร์ในการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาการวิจัยและประเมินทางการศึกษา, มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม].
กันยารัตน์ คำสิทธิ. (2564). แนวทางการสร้างทีมงานในงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาน่าน [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร].
ทวีป วงษ์ปัญญา. (2563). การศึกษาแรงจูงใจในการพัฒนาศักยภาพครู. วารสารการศึกษาไทย, 5(2), 89–102.
ทิพย์วิมล วังแก้วหิรัญ, ปริญญา มีสุข และอังค์วรา วงษ์รักษา. (2564). กระบวนการพัฒนาวิชาชีพครูแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพในประเทศไทยและต่างประเทศ. วารสารเศรษฐศาสตร์และกลยุทธ์การจัดการ, 8(1), 180–199.
ในตะวัน กำหอม. (2559). การวิจัยทางการศึกษา เล่ม 2. วิทยาลัยทองสุข.
ในตะวัน กำหอม. (2568). การวัดจริยธรรม. สำนักพิมพ์สยามจุลมณฑล.
ไพรัชช์ แสงแก้ว. (2567). แนวทางการพัฒนายกระดับศักยภาพครูในยุคศตวรรษที่ 21 ตามหลักวุฒิธรรม 4 โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์, 6(2), 138–146.
มาโนช ตัญยงค์ และวัชรภัทร เตชะวัฒนศิริดำรง. (2564). การศึกษาแนวทางการพัฒนาการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 9 จังหวัดสุพรรณบุรี สหวิทยาเขตพุเตย [วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา].
วุฒิพงษ์ พันทิวา. (2563). สภาพ ปัญหา และแนวทางพัฒนาการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 21 [วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร].
ศรัณย์ เปรมสุข. (2566). การพัฒนารูปแบบบริหารเชิงกลยุทธ์ระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน เพื่อเสริมสร้างคุณภาพของนักเรียนมัธยมศึกษา [วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยนเรศวร].
ศิริลักษณ์ ติ้วสุวรรณบวร. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสิงห์บุรี อ่างทอง [วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์].
ศุภกร รัตนวงษ์. (2565). การบริหารระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศที่ส่งผลต่อพฤติกรรมเสี่ยงในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาจันทบุรี ตราด [วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี].
สุปวีณ์ ชูรัศมี. (2569). รูปแบบการพัฒนาครูเพื่อเสริมสร้างศักยภาพในการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสมุทรปราการ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยพะเยา].
อมรรัตน์ สารเถื่อนแก้ว และวิทยา จันทร์ศิลา. (2562). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูแนะแนวในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 22(3), 288–298.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16, 297–334. https://doi.org/10.1007/BF02310555.
Hair, J. F., Hult, G. T. M., Ringle, C. M., & Sarstedt, M. (2022). A primer on partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM) (3rd ed.). Sage. https://doi.org/10.1007/978-3-030-80519-7.
Hsieh, C. C., Song, Y., & Li, H. C. (2024). Analyzing the relationship between distributed leadership and instructional quality in Taiwan: The mediating roles of teacher autonomy and teacher innovation. Educational Management Administration & Leadership. Advance online publication. https://doi.org/10.1177/17411432241231421.
Likert, R. (1932). A technique for measurement of attitudes. Archives of Psychology, 140, 5–55.
Tabachnick, B. G., & Fidell, L. S. (2019). Using multivariate statistics (7th ed.). Pearson.
