การประยุกต์ใช้หลัก POCCC ในการบริหารจัดการธุรกิจประกันภัยตามหลักศาสนาอิสลาม (ตะกาฟุล) ในประเทศไทย Application of POCCC Principles in Islamic Insurance Business Management (Takaful) in Thailand
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ธุรกิจประกันภัยตะกาฟุลยังต้องพัฒนากระบวนการบริหารเพื่อให้สอดคล้องกับหลักศาสนาอิสลาม และทำให้ผู้บริโภคเชื่อมั่นทั้งในระดับชาติ ระดับอาเซียน และระดับโลก ประเทศไทยมีความมุ่งมั่นจะใช้โอกาสจากเขตเศรษฐกิจเสรีอาเซียน แต่ยังขาดระบบบริหารจัดการและกลยุทธ์ที่ทำให้ธุรกิจประกันภัยอิสลามเติบโตได้อย่างเต็มศักยภาพ บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอสภาพปัญหาและอุปสรรคที่มีผลต่อการพัฒนาธุรกิจประกันภัยอิสลามในประเทศไทยรวมทั้งแนวทางการประยุกต์ใช้หลัก POCCC ในการบริหารจัดการธุรกิจประกันภัยตามหลักศาสนาอิสลาม (ตะกาฟุล) ในประเทศไทย ซึ่งประเทศไทยมีความมุ่งมั่นที่จะใช้ประโยชน์จากการเปิดเขตเศรษฐกิจเสรีอาเซียน โดยเฉพาะในด้านการขยายตลาดและการพัฒนาขีดความสามารถในการแข่งขันทางธุรกิจบริการด้านการประกันภัยตามหลักศาสนาอิสลาม (ตะกาฟุล) อย่างเต็มศักยภาพ ทั้งนี้ เพื่อให้ธุรกิจประกันภัยตะกาฟุลในประเทศไทยมีสถานะทางกฎหมายและการบริหารจัดการที่ชัดเจน ได้รับความเชื่อถือจากผู้เอาประกันภัย ทั้งในกลุ่มผู้บริโภคชาวไทยมุสลิม กลุ่มประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนที่นับถือศาสนาอิสลาม ซึ่งจะทำให้ระบบเศรษฐกิจและสังคมพัฒนาไปได้อย่างมั่นคงและรักษาซึ่งผลประโยชน์ของประชาชนทั้งในชีวิตและทรัพย์สิน นอกจากนี้ ประเทศไทยยังต้องการการกำหนดสถานะทางกฎหมายของธุรกิจประกันภัย (ตะกาฟุล) ให้มีความชัดเจนเพียงพอที่จะกำหนดบทบาทและหน้าที่รวมถึงหลักเกณฑ์ให้ผู้ประกอบธุรกิจ การประยุกต์ใช้หลักการจัดการสมัยใหม่ โดยทั่วไปแล้วจะมีความคล้ายคลึงกัน ประกอบไปด้วย การวางแผน การจัดองค์การ การสั่งการ การประสานงาน และการควบคุม ซึ่งสามารถนำไปใช้ได้กับในการบริหารจัดการธุรกิจประกันภัยตามหลักศาสนาอิสลามเพื่อทำให้การบริหารจัดการเกิดขึ้นได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด สรุปผลการศึกษา การบริหารจัดการธุรกิจประกันภัยตามหลักศาสนาอิสลาม (ตะกาฟุล) ช่วยให้ธุรกิจประกันภัยตะกาฟุลในประเทศไทยมีระบบการบริหารจัดการที่มีประสิทธิภาพ โปร่งใส และสอดคล้องกับหลักศาสนาอิสลาม รวมถึงสร้างความเชื่อมั่นให้กับผู้เอาประกันภัยทั้งในประเทศและต่างประเทศ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ธงชัย สันติวงษ์. (2537). องค์การและการบริหาร. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช.
ธนจรส พูนสิทธิ์. (2541). การจัดการองค์การและการบริหาร. กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2555). แนวคิด ทฤษฎี และประเด็นเพื่อการบริหารทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ : ทิพยวิสุทธิ.
ศิริ ถีอาสนา. (2557). เทคนิคการจัดการคุณภาพแนวใหม่ : แนวคิด หลักการสู่การบริหาร จัดการคุณภาพการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 2). มหาสารคาม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
Certo. (2000). Modern management. New jersey: Prentice Hall.
Drucker, P.F. (1998). The Age of Discontinuity. Reprinted Edition. Oxford: Butterworth-Heinemann.
Ernst & Young. (2011). World Takaful report 2011. Dubai International Financial Centre (DIFC). Retrieved from https://www.wam.ae/en/article/hsyj9py6-global-takaful-contributions-touch-us12-billion.
Frederick W.Taylor. (2002). Principles of Scientific Management. Cited by Montgomery.
Henri Fayol. (1916). General and industrial management. London: Sir Isaac Pitman and Son.
Schermerhorn, J. R. (2002). Management. (7th ed.). New York: John Wiley & Sons, Inc. Drucker, Peter F. (1998). Management: Tasks. Responsibilities. Practices.
Taylor, Frederick W. (2002). The Principles of Scientific Management. New York: Harper.
