การบริหารสถานศึกษาตามแนวคิดไม่ทิ้งเด็กคนใดไว้ข้างหลัง School Administration Based on the Concept of No Child Left Behind
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดไม่ทิ้งเด็กคนใดไว้ข้างหลัง จากการศึกษาพบว่าแนวคิดไม่ทิ้งเด็กคนใดไว้ข้างหลังให้ความสำคัญกับความเสมอภาคและการยกระดับคุณภาพการศึกษาอย่างทั่วถึง โดยเปลี่ยนรูปแบบการบริหารสถานศึกษาเป็นแบบผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง ใช้ข้อมูลในการตัดสินใจและส่งเสริมการมีส่วนร่วมของทุกฝ่าย เพื่อทำให้สถานศึกษาเป็นกลไกสำคัญในการลดความเหลื่อมล้ำและส่งเสริมศักยภาพนักเรียนทุกคน การประยุกต์ใช้โมเดล 7S ช่วยวิเคราะห์จุดอ่อน วางแผน และปรับรูปแบบการดำเนินงานอย่างเป็นระบบ โดยเน้นความสอดคล้องขององค์ประกอบทั้ง 7 ได้แก่ กลยุทธ์ที่พัฒนาทุกผู้เรียน, โครงสร้างที่เอื้อต่อความร่วมมือ, ระบบสนับสนุนการเรียนรู้, ค่านิยมร่วมไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง, ทักษะครูในการจัดการเรียนรู้หลากหลาย, บุคลากรที่มีจิตวิญญาณครู และวัฒนธรรมองค์กรที่ยืดหยุ่น แนวคิดนี้ช่วยลดความเหลื่อมล้ำและยกระดับคุณภาพการศึกษาอย่างยั่งยืน ในส่วนของการบริหาร PIE (Planning–Implementation–Evaluation) สามารถนำมาประยุกต์ใช้เพื่อบริหารสถานศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ เริ่มจากการวางแผนชัดเจนบนพื้นฐานข้อมูลจริง เพื่อมุ่งลดความเหลื่อมล้ำ การนำแผนไปปฏิบัติเน้นการใช้ทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ พร้อมส่งเสริมการมีส่วนร่วมและใช้เทคโนโลยีช่วยเหลือผู้เรียนทุกกลุ่ม ส่วนการประเมินผลเน้นตรวจสอบความครอบคลุมและปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง ดังนั้น การบริหารสถานศึกษาตามแนวคิดไม่ทิ้งเด็กคนใดไว้ข้างหลัง โดยยึดหลัก “จับมือไว้ แล้วไปด้วยกัน” จะช่วยสร้างการศึกษาเท่าเทียมผ่านเครือข่ายและการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้คุณภาพการศึกษาทันสมัยและได้มาตรฐานสากล พร้อมสร้างผลสัมฤทธิ์ที่ชัดเจนต่อผู้เรียน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชัยพฤกษ์ เสรีรักษ์. (2559). การพัฒนาคุณภาพการศึกษาท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์การศึกษาไทย.
บุญรักษ์ ยอดเพชร. (2561). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์การบริหาร.
ประวิต เอราวรรณ์. (2564). นโยบายการศึกษาของไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิชาการ.
ปิยนันท์ สวัสดิ์ศฤงฆาร. (2560). การจัดการศึกษาเพื่อความเสมอภาค. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์พัฒนาการศึกษา.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก (6 เมษายน 2560). กรุงเทพฯ: สำนักเลขาธิการรัฐสภา.
สถาพร บุตรใสย. (2563). การบริหารจัดการศึกษาในชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ชุมชนศึกษา.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2563). นวัตกรรมการศึกษาเพื่ออนาคต. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์นวัตกรรมศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานสภาพัฒน์. (2565). รายงานเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒน์.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561–2580). กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 พ.ศ. 2566–2570. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุภัทร จำปาทอง. (2563). การวิเคราะห์นโยบายการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์นโยบายศึกษา.
อรวรรณ ทิพย์ศรี. (2563). การวิจัยทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิจัยศึกษา.
Darling-Hammond, L. (2007). Race, inequality and educational accountability: The irony of ‘No Child Left Behind’. Race Ethnicity and Education. 10(3), 245–260.
Darling-Hammond, L. (2007). The flat world and education: How America's commitment to equity will determine our future. New York, NY: Teachers College Press.
Deborah Meier. (2004). Many Children Left Behind: How the No Child Left Behind Act Is Damaging Our Children and Our Schools. Boston: Beacon Press.
Dee, T. S., & Jacob, B. A. (2011). The impact of No Child Left Behind on student achievement. Journal of Policy Analysis and Management. 30(3), 418–446.
Dweck, C. S. (2006). Mindset: The new psychology of success. American: Random House.
Epstein, J. L. (2001). School, family, and community partnerships: Preparing educators and improving schools. Boulder, CO: Westview Press.
Fayol, Henri. (1949). General and Industrial Management. London: Sir Isaac Pitman & Sons.
Gardner, H. (2006). Multiple intelligences: New horizons. American: Basic Books/ Hachette Book Group.
Gulick, L. (1937). Notes on the theory of organization. In L. Gulick & L. Urwick (Eds.), Papers on the science of administration (pp. 1–45). New York, NY: Institute of Public Administration.
Hanushek, E. A., & Raymond, M. E. (2005). Does school accountability lead to improved student performance? Journal of Policy Analysis and Management, 24(2), 297–327.
Haycock, K. (2006). Closing the achievement gap. Educational Leadership. 62(3), 6–11.
Ladson-Billings. (2006). From the Achievement Gap to the Education Debt: Understanding Achievement in U.S. Schools. Educational Researcher, 35(7), 3-12.
McKinsey & Company. (2007). How the world’s best-performing school systems come out on top. London: McKinsey & Company.
Mintzberg, H. (1994). The Rise and Fall of Strategic Planning. New York: The Free Press.
Smith, M., & Kovacs, P. (2011). The impact of standards‐based reform on teachers: The case of No Child Left Behind. Teachers and Teaching: Theory and Practice, 17(2), 201–225.
Stufflebeam, D. L. (2003). The CIPP model for evaluation. In T. Kellaghan & D. L. Stufflebeam (Eds.), International handbook of educational evaluation (pp. 31–62). Boston, MA: Kluwer Academic Publishers.
Tomlinson, C.A. (2014) The Differentiated Classroom: Responding to the Needs of All Learners. (2nd ed). ASCD: Alexandria.
UNESCO. (2015). Education 2030: Incheon Declaration and Framework for Action for the implementation of Sustainable Development Goal 4. Paris: UNESCO.
UNESCO. (2020). Global education monitoring report 2020: Inclusion and education – All means all. Paris: UNESCO.
