การพัฒนาการเมืองประชาธิปไตยโดยกระบวนการปกครองท้องถิ่น The Development of Democratic Politics through the Process of Local Governance

Main Article Content

คำสี สืบเมืองซ้าย
เวชสุวรรณ อาจวิชัย
พระมหาไทยน้อย ญาณเมธี
ธีรภัทร์ ถิ่นแสนดี

บทคัดย่อ

          บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทของกระบวนการปกครองท้องถิ่นในการส่งเสริมและพัฒนาการเมืองประชาธิปไตยในระดับพื้นที่ โดยวิเคราะห์ผ่านมิติของโครงสร้างการบริหาร การมีส่วนร่วมของประชาชน และกลไกการตรวจสอบถ่วงดุล


          ผลการศึกษาพบว่า องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นกลไกสำคัญที่ช่วยให้เกิดการกระจายอำนาจจากส่วนกลางสู่ท้องถิ่น ทำให้ประชาชนสามารถเข้าถึงกระบวนการตัดสินใจทางการเมืองได้โดยตรง มีโอกาสแสดงออกทางความคิดเห็น และมีส่วนร่วมในกิจกรรมสาธารณะอย่างหลากหลาย ทั้งในด้านการเลือกตั้งผู้นำท้องถิ่น การร่วมจัดทำแผนพัฒนาท้องถิ่น การเสนอข้อคิดเห็นผ่านเวทีประชาคม ตลอดจนการมีส่วนร่วมในกลไกการตรวจสอบถ่วงดุลการใช้อำนาจของผู้บริหาร เพื่อให้เกิดการพัฒนาการเมืองประชาธิปไตยผ่านกระบวนการปกครองท้องถิ่นจะเกิดผลอย่างแท้จริง ก็ต่อเมื่อสามารถเสริมสร้างพลเมืองให้มีความรู้ ความตื่นตัว และมีเจตคติที่ดีต่อประชาธิปไตย ควบคู่ไปกับการปรับปรุงระบบบริหารจัดการท้องถิ่นให้มีความโปร่งใส ตรวจสอบได้ และเปิดพื้นที่ให้ประชาชนได้มีบทบาทอย่างแท้จริงในกระบวนการกำหนดทิศทางของชุมชนตนเอง อันจะนำไปสู่การวางรากฐานประชาธิปไตยที่ยั่งยืนในสังคมไทย อย่างไรก็ตาม ยังพบข้อจำกัดที่เป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาประชาธิปไตยในระดับท้องถิ่น เช่น การขาดความรู้ความเข้าใจในบทบาทหน้าที่ของพลเมือง วัฒนธรรมการเมืองแบบอุปถัมภ์ การมีส่วนร่วมเชิงสัญลักษณ์ และข้อจำกัดด้านทรัพยากรขององค์กรท้องถิ่น

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สืบเมืองซ้าย ค. ., อาจวิชัย เ. ., ญาณเมธี พ. ., & ถิ่นแสนดี ธ. . (2025). การพัฒนาการเมืองประชาธิปไตยโดยกระบวนการปกครองท้องถิ่น: The Development of Democratic Politics through the Process of Local Governance. วารสารวิชาการรัตนบุศย์, 7(2), 609–620. สืบค้น จาก https://so07.tci-thaijo.org/index.php/rtnb/article/view/8057
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

โกวิทย์ พวงงาม. (2548ก). การปกครองท้องถิ่นไทย: หลักการและมิติใหม่ในอนาคต.(พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

จิรวรรณ อินทรีย์สังวร. (2552). การมีส่วนร่วมของประชาชนเกี่ยวกับการจัดทำแผนพัฒนาสามปี: กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลโป่งแพร่ อำเภอแม่ลาว จังหวัดเชียงราย. เชียงราย: บัณฑิตวิทยาลัย:มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย.

นิยพรรณ (ผลวัฒนะ) วรรณศิริ. (2550). มนุษย์วิทยา สังคมและวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เนท.

บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2549). การกระจายอำนาจและการปกครองท้องถิ่นของไทย. กรุงเทพฯ: ธรรมดาเพรส.

บุญทัน ดอกไธสง. (2553). ขอบข่ายรัฐประศาสนศาสตร์ยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพฯ: ปัญญาชน.

ปธาน สุวรรณมงคล. (2547). การปกครองท้องถิ่นไทยในบริบทรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

พิเชษฐ์ วงศ์เกียรติขจร. (2552). แนวคิด ยุทธศาสตร์ การบริหารการพัฒนาองค์กรปกครองท้องถิ่น (อปท.) ในยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพฯ: ปัญญาชน.

วัชรินทร์ สุทธิศัย. (2556). ลัทธิการเมือง. กรุงเทพฯ: คลังนานา.

วุฒิสาร ตันไชย. (2547). การกระจายอำนาจสู่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: คลังวิชา.

Fédération Internationale de Football Association. (2022). FIFA World Cup Qatar 2022™. Retrieved from https://www.fifa.com/tournaments/mens/worldcup/qatar2022.

International Olympic Committee. (2024). Paris 2024 Olympic Games. Retrieved from https://olympics.com/en/olympic-games/paris-2024.

Holloway, V. (1951). State and local government in the United States. New York: McGraw-Hill.

Robson, W. A. (1953). Local Government in Encyclopedia of Social Science. Vol. x. New York: The Macmillan Company.

Welsh, W. A. (1973). Studying politics. New York: Praeger Publishers.