การพัฒนานวัตกรรมทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษของหมู่บ้านโฮมสเตย์เพื่อเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยว บ้านพรุใน ตำบลพรุใน อำเภอเกาะยาว จังหวัดพังงา Development of English Communicative Skills of Home Stay Village to Increase Tourism Potentials of Phru Nai Village Phru Nai Sub-district Ko Yao District Phang-Nga Province
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการวิจัยเรื่อง “การศึกษาและการพัฒนานวัตกรรมทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษของชุมชนหมู่บ้านโฮมสเตย์เพื่อเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยว: กรณีศึกษาบ้านพรุใน ตำบลพรุใน อำเภอเกาะยาว จังหวัดพังงา” มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษของชุมชนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว 2) เสริมสร้างศักยภาพของชุมชนให้สามารถใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการท่องเที่ยวได้อย่างมีประสิทธิภาพ และ 3) เสนอแนะแนวทางการพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษเพื่อเป็นเครื่องมือในการขับเคลื่อนการท่องเที่ยวในระดับชุมชน กลุ่มตัวอย่างคือเจ้าของกิจการโฮมสเตย์ในชุมชนจำนวน 50 คน จาก 25 หลังคาเรือน ซึ่งได้รับการคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบสอบถามความต้องการและความพึงพอใจในการใช้ภาษาอังกฤษ และแบบสัมภาษณ์ผู้ประกอบการ 10 คนเกี่ยวกับปัญหา อุปสรรค และข้อเสนอแนะด้านการพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษ ข้อมูลเชิงปริมาณวิเคราะห์โดยใช้การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ t-test ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์ด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มผู้ประกอบการโฮมสเตย์มีความต้องการพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษ โดยเฉพาะด้านการฟังและการพูด ซึ่งเป็นทักษะจำเป็นในการให้บริการนักท่องเที่ยวต่างชาติ นวัตกรรมที่พัฒนาขึ้นช่วยส่งเสริมทักษะเหล่านี้ และส่งผลให้คะแนนหลังการอบรมเพิ่มขึ้นจากค่าเฉลี่ยก่อนการพัฒนา (= 32.68, S.D. = 1.82) เป็น (
= 41.92, S.D. = 2.12) แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพของนวัตกรรมและแนวทางพัฒนาที่ยั่งยืนสำหรับการสื่อสารภาษาอังกฤษในบริบทของชุมชนท่องเที่ยว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2563). สถิติการท่องเที่ยวของประเทศไทย ปี 2562. กรุงเทพฯ: สำนักบริหารยุทธศาสตร์และแผนงาน กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กฤตยา เตยโพธิ์ & พนัส โพธิบัติ. (2561). วัฒนธรรมโฮมสเตย์: การพัฒนารูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา. วารสารแพรวากาฬสินธุ์, 5(1), 1–30.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2552). แนวนโยบายการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์คุรุสภา.
สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดพังงา. (2566). รายงานสถานการณ์การท่องเที่ยวเกาะยาว พ.ศ. 2566. พังงา: สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬา.
ปัทมา สุวรรณเทศ. (2555). การสร้างคู่มือภาษาอังกฤษสำหรับผู้ประกอบการโฮมสเตย์บ้านนาทุ่ม-หนามแท่ง อำเภอด้านซ้าย จังหวัดเลย. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พิศิษฐ ตัณฑวณิชและพนา จินดาศรี. (2561). ระเบียบวิธีวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วราพร พูลเกษ และคณะ. (2555). การพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษของชุมชนหมู่บ้านโฮมสเตย์เพื่อเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยว: กรณีศึกษาบ้านโคกโก่ง ตำบลกุดหว้า อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาพสินธุ์. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน.
วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สุนันทา แก้วพันธ์ช่วง. (2553). การสร้างนวัตกรรมท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการใช้ภาษาอังกฤษสำหรับบุคลากรด้าน การท่องเที่ยว. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
อัญชลี อติแพทย์. (2553). การใช้สื่อการเรียนรู้ภาษาอังกฤษของชุมชนในการสื่อสารกับนักท่องเที่ยว. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. New York: Archives of Psychology.
Namtapi, I. (2022). Needs analysis of English for specific purposes for tourism personnel in Ayutthaya. LEARN Journal: Language Education and Acquisition Research Network, 15(1), 409–439.
Lo Y-C and Janta P. (2020). Resident’s Perspective on Developing Community-Based Tourism –A Qualitative Study of Muen NgoenKong Community, Chiang Mai, Thailand. Frontiers in Psychology, 11: 1493.doi: 10.3389/fpsyg.2020.01493
