ประสิทธิผลการประเมินระบบการควบคุมภายในของโรงพยาบาลชุมชน ในสังกัดสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม Effectiveness of the Evaluation of Internal Control Systems of Community Hospitals Under the Maha Sarakham Provincial Public Health Office
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับประสิทธิผลของการประเมินระบบการควบคุมภายในของโรงพยาบาลชุมชน (2) ศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลของระบบการควบคุมภายใน และ (3) เสนอแนวทางในการส่งเสริมและพัฒนาประสิทธิผลของระบบการควบคุมภายในให้มีประสิทธิภาพ โปร่งใส และสอดคล้องกับหลักธรรมาภิบาลภาครัฐการวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง ซึ่งเป็นบุคลากรของโรงพยาบาลชุมชนในสังกัดสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม จำนวน 198 คน โดยดำเนินการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย (Mean) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression Analysis) เพื่อทดสอบอิทธิพลของปัจจัยด้านต่าง ๆ ที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของระบบการควบคุมภายในของโรงพยาบาลชุมชน
ผลการวิจัยพบว่า โดยภาพรวม ประสิทธิผลของการประเมินระบบการควบคุมภายในอยู่ในระดับ “มากที่สุด” (ค่าเฉลี่ยรวม = 4.4358, S.D. = 0.55682) ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลของระบบการควบคุมภายใน พบว่า ตัวแปรที่มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ได้แก่ (1) การติดตามและกำกับดูแล (Beta = 0.599, p < .001) (2) นโยบายของผู้บริหาร (Beta = 0.322, p < .001) (3) ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการตรวจสอบประสิทธิภาพด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ (Beta = 0.081, p = .044) ในขณะที่ สมรรถนะของบุคลากรที่ปฏิบัติงาน ไม่พบอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p > .05) ผลการศึกษาจากการสัมภาษณ์ชี้ว่า การเสริมสร้างระบบการติดตามและกำกับดูแลที่เข้มแข็ง การกำหนดนโยบายของผู้บริหารที่ชัดเจนและต่อเนื่อง การพัฒนาความรู้ด้านเทคโนโลยีสารสนเทศของบุคลากร และการยกระดับสมรรถนะของเจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงาน จะช่วยเพิ่มความโปร่งใส ความถูกต้อง และความน่าเชื่อถือของระบบการควบคุมภายในในระยะยาว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการคลัง. (2561). ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการควบคุมภายใน พ.ศ. 2561. กรุงเทพฯ: กระทรวงการคลัง.
คู่มือการควบคุมภายใน 2562. (2562). คู่มือการควบคุมภายใน 2562. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงการคลังและสำนักงานรัฐมนตรี กระทรวงการคลัง.
คู่มือการควบคุมภายในและบริหารความเสี่ยง ปี 2565. (2565). คู่มือการควบคุมภายในและบริหารความเสี่ยงปี 2565. กรุงเทพฯ: สำนักการหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ.
จันทนา สาขากร และศิลปพร ศรีจั่นเพชร. (2564). การควบคุมภายในและการตรวจสอบภายใน (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: ทีพีเอ็ม เพรส.
ชวาล ใจมณี. (2552). เทคนิคการวัดผล (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์วิฑูรย์การปก.
ติน ปรัชญพฤทธิ์. (2536). ทฤษฏีองค์การ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
ทิพาวดี เมฆสวรรค์. (2543). การบริหารมุ่งผลสัมฤทธิ์. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการปฏิรูปราชการ.
พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2559). หลักการวัดและการประเมินผลการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: เฮ้าส์ ออฟ เคอร์มีสท์.
พิทยา บวรวัฒนา. (2531). ทฤษฎีองค์กรสำหรับรัฐประศาสนศาสตร์. กรุงเทพฯ: คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภรณี กีร์ติบุตร. (2529). การประเมินประสิทธิผลขององค์การ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.
วรัท พฤกษากุลนันท์. (2550). ประสิทธิภาพและประสิทธิผล. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน (สตง.). (2563). คู่มือ/แนวทางการประเมินระบบควบคุมภายในสำหรับหน่วยงานของรัฐ. กรุงเทพฯ: สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.). (2564). แนวทางธรรมาภิบาลภาครัฐและการพัฒนาสมรรถนะภาครัฐ. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
สำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน. (2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. สืบค้น 22 เมษายน 2568, จาก https://dictionary.orst.go.th/
สำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน. (2556). แนวทางการจัดวางระบบการควบคุมภายในและการประเมินผลการควบคุมภายใน. กรุงเทพฯ: สำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). สรุปสาระสำคัญแผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561–2580. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
COSO. (2013). Internal control—Integrated framework. Committee of Sponsoring Organizations of the Treadway Commission (COSO).
COSO. (2017). Enterprise risk management—Integrating with strategy and performance. Committee of Sponsoring Organizations of the Treadway Commission (COSO).
Dr.DangAFS. (2555). แนวคิด ทฤษฎีเกี่ยวกับการประเมิน. สืบค้น 5 พฤษภาคม 2568, จาก https://www.gotoknow.org/posts/453406
Fiedler, F. E. (1967). A theory of leadership effectiveness. McGraw-Hill.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (1991). Educational administration: Theory, research and practice (4th ed.). HarperCollins.
INTOSAI. (2013/2020). Guidelines for internal control standards for the public sector (including GOV/GUID 9100 series). International Organization of Supreme Audit Institutions (INTOSAI).
Niraphai Jansawat. (2022). ประสิทธิภาพ (Efficiency) VS ประสิทธิผล (Effectiveness). สืบค้น 25 มิถุนายน 2568, จาก https://www.linkedin.com/pulse/
OECD. (2017). OECD recommendation on public integrity. Organization for Economic Co-operation and Development (OECD).
OECD. (2019/2020). Digital government and data-driven public sector: Reports and policy frameworks. Organization for Economic Co-operation and Development (OECD).
