Buddhist Democracy: หลักการประชาธิปไตยตามแนวพระพุทธศาสนา Buddhist Democracy: The Principles of Democracy According to Buddhism
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ผู้เขียนมุ่งอธิบายหลักธรรมทางพระพุทธศาสนากับแนวคิดประชาธิปไตยร่วมสมัยในบริบทสังคมไทย ทั้งในมิติการเมือง วัฒนธรรม และจริยธรรมสาธารณะ โดยใช้วิธีการศึกษาเชิงเอกสาร ประกอบกับการวิเคราะห์เชิงตีความ เพื่อเชื่อมโยงหลักธรรมาธิปไตยสามารถทำหน้าที่เป็นกรอบคุณค่าเชิงบรรทัดฐานของระบอบประชาธิปไตย โดยเน้นการใช้อำนาจภายใต้หลักเหตุผล ความถูกต้อง และความรับผิดชอบ หลักอธิปไตยสามประการสะท้อนพัฒนาการของการใช้อำนาจจากระดับปัจเจก สังคม ไปสู่การยึดธรรมะเป็นหลักสูงสุด ขณะที่กระบวนการเยภุยยสิกาแสดงให้เห็นกลไกการตัดสินใจด้วยเสียงข้างมากควบคู่กับศีลธรรม ซึ่งแตกต่างจากประชาธิปไตยเชิงปริมาณที่เน้นเพียงจำนวนเสียง ดังนั้น พระพุทธศาสนาไม่เพียงสอดคล้องกับหลักประชาธิปไตย หากยังสามารถเติมเต็มมิติทางจริยธรรมให้กับการเมืองไทย แนวคิด “ประชาธิปไตยแบบพุทธ” ช่วยขยายกรอบการศึกษาประชาธิปไตยจากเชิงโครงสร้างสู่เชิงคุณค่า อันเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาทฤษฎีการเมืองเชิงวัฒนธรรม และการประยุกต์ใช้ในสังคมพหุวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนสรุปผล
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมอนามัย. (2550). โครงการศึกษารูปแบบการพัฒนาระบบการมีส่วนร่วมของประชาชนในงานภารกิจกรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. สืบค้นเมื่อ7 ตุลาคม 2568 จาก http://psdg.anamai.moph.go.th/news/cpadmin/km/files/chapter2.doc.
จุฑารัตน์ ชมพันธุ์. (2555). บทวิจารณ์เรื่อง การวิเคราะห์หลักการมีส่วนร่วมของประชาชนใน The Public Participation Handbook: Making Better Decisions through Citizen Involvement ในบริบทประเทศไทย โดย Creighton, J. L. (2005). วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม. 8(1), 123–141.
ณัชชาภัทร อุนตรงจิตร. (2548). รัฐศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: บริษัท ด่านสุทธาการพิมพ์ จำกัด.
พระครูอุดมเจติยารักษ์. (2561). แนวคิดประชาธิปไตยแบบองค์รวม. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 1(1),39–40.
พระครูปริยัติสาทร, & คณะ. (2565). แนวคิดประชาธิปไตยในพระไตรปิฎก. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยวิทยาเชิงพุทธ. 7(7), 197–207.
พระครูปลัดสุริยะ ชวนปญฺโญ และธงชัย ประวิทย์. (2565). โลกาภิวัฒน์กับแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของสังคมและวัฒนธรรมไทย. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม. 7(10), 286–297.
พระครูปลัด ทองใบ สุปภาโส. (2565). พระวินัยปิฎกแนวคิดการปกครองแบบธรรมาธิปไตยของพระพุทธศาสนา. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์. 6(1), 310–318.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2534). มหาวิทยาลัยกับงานวิจัยทางพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร: บริษัท นานมีบุ๊คส์ จำกัด.
รศ. วิทยากร เชียงกูล. (2568). รากฐานสำคัญของประชาธิปไตย. สืบค้นเมื่อ 19 กันยายน 2568 จาก https://witayakornclub.wordpress.com/2008/10/21/w102009/.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2558). วิถีประชาธิปไตยในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สมบูรณ์ สุขสำราญ. (2527). พุทธศาสนากับการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและการเมือง. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2541). คุณลักษณะพิเศษแห่งพระพุทธศาสนา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สุพจน์ บุญวิเศษ และไพรวัลย์ เคนพรม. (ไม่ระบุปี). ธรรมาธิปไตยกับประชาธิปไตยในบริบทของการเมืองไทย. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 6(3), 31–54.
แสวง อุดมศรี. (2559). การปกครองคณะสงฆ์ไทย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อัจฉราวรรณ์ ใจยะเขียว, และ ยุทธนา ประณีต. (2565). วัฒนธรรมทางการเมืองภายใต้การพัฒนาประชาธิปไตยของไทย. Journal of Roi Kaensarn Academi. 7(7), 411–422.
Erwin, W. (1976). Participation management: Concept, theory and implementation. Atlanta, GA: Georgia State University.
Rhys Davids, T. W., & Stede, W. (1921). Pali-English dictionary. Retrieved on September 19, 2025 from www.buddhistboards.com.