Buddhist Democracy: หลักการประชาธิปไตยตามแนวพระพุทธศาสนา Buddhist Democracy: The Principles of Democracy According to Buddhism

Main Article Content

พระครูอุดมธรรมวุฒิ
พระมหาสุทธิดล จิตฺตปญฺโญ
พระครูสุธีสารบัณฑิต
พระมหากิตติ กิตฺติเมธี
ธวัชชัย ทรัพย์สมบัติ
ธิดา ชูโชติ

บทคัดย่อ

บทความนี้ผู้เขียนมุ่งอธิบายหลักธรรมทางพระพุทธศาสนากับแนวคิดประชาธิปไตยร่วมสมัยในบริบทสังคมไทย ทั้งในมิติการเมือง วัฒนธรรม และจริยธรรมสาธารณะ โดยใช้วิธีการศึกษาเชิงเอกสาร ประกอบกับการวิเคราะห์เชิงตีความ เพื่อเชื่อมโยงหลักธรรมาธิปไตยสามารถทำหน้าที่เป็นกรอบคุณค่าเชิงบรรทัดฐานของระบอบประชาธิปไตย โดยเน้นการใช้อำนาจภายใต้หลักเหตุผล ความถูกต้อง และความรับผิดชอบ หลักอธิปไตยสามประการสะท้อนพัฒนาการของการใช้อำนาจจากระดับปัจเจก สังคม ไปสู่การยึดธรรมะเป็นหลักสูงสุด ขณะที่กระบวนการเยภุยยสิกาแสดงให้เห็นกลไกการตัดสินใจด้วยเสียงข้างมากควบคู่กับศีลธรรม ซึ่งแตกต่างจากประชาธิปไตยเชิงปริมาณที่เน้นเพียงจำนวนเสียง ดังนั้น พระพุทธศาสนาไม่เพียงสอดคล้องกับหลักประชาธิปไตย หากยังสามารถเติมเต็มมิติทางจริยธรรมให้กับการเมืองไทย แนวคิด “ประชาธิปไตยแบบพุทธ” ช่วยขยายกรอบการศึกษาประชาธิปไตยจากเชิงโครงสร้างสู่เชิงคุณค่า อันเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาทฤษฎีการเมืองเชิงวัฒนธรรม และการประยุกต์ใช้ในสังคมพหุวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนสรุปผล

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พระครูอุดมธรรมวุฒิ, จิตฺตปญฺโญ พ., พระครูสุธีสารบัณฑิต, กิตฺติเมธี พ., ทรัพย์สมบัติ ธ., & ชูโชติ ธ. (2025). Buddhist Democracy: หลักการประชาธิปไตยตามแนวพระพุทธศาสนา: Buddhist Democracy: The Principles of Democracy According to Buddhism. วารสารวิชาการรัตนบุศย์, 7(3), 685–696. สืบค้น จาก https://so07.tci-thaijo.org/index.php/rtnb/article/view/9746
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กรมอนามัย. (2550). โครงการศึกษารูปแบบการพัฒนาระบบการมีส่วนร่วมของประชาชนในงานภารกิจกรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. สืบค้นเมื่อ7 ตุลาคม 2568 จาก http://psdg.anamai.moph.go.th/news/cpadmin/km/files/chapter2.doc.

จุฑารัตน์ ชมพันธุ์. (2555). บทวิจารณ์เรื่อง การวิเคราะห์หลักการมีส่วนร่วมของประชาชนใน The Public Participation Handbook: Making Better Decisions through Citizen Involvement ในบริบทประเทศไทย โดย Creighton, J. L. (2005). วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม. 8(1), 123–141.

ณัชชาภัทร อุนตรงจิตร. (2548). รัฐศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: บริษัท ด่านสุทธาการพิมพ์ จำกัด.

พระครูอุดมเจติยารักษ์. (2561). แนวคิดประชาธิปไตยแบบองค์รวม. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 1(1),39–40.

พระครูปริยัติสาทร, & คณะ. (2565). แนวคิดประชาธิปไตยในพระไตรปิฎก. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยวิทยาเชิงพุทธ. 7(7), 197–207.

พระครูปลัดสุริยะ ชวนปญฺโญ และธงชัย ประวิทย์. (2565). โลกาภิวัฒน์กับแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของสังคมและวัฒนธรรมไทย. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม. 7(10), 286–297.

พระครูปลัด ทองใบ สุปภาโส. (2565). พระวินัยปิฎกแนวคิดการปกครองแบบธรรมาธิปไตยของพระพุทธศาสนา. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์. 6(1), 310–318.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2534). มหาวิทยาลัยกับงานวิจัยทางพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร: บริษัท นานมีบุ๊คส์ จำกัด.

รศ. วิทยากร เชียงกูล. (2568). รากฐานสำคัญของประชาธิปไตย. สืบค้นเมื่อ 19 กันยายน 2568 จาก https://witayakornclub.wordpress.com/2008/10/21/w102009/.

สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2558). วิถีประชาธิปไตยในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.

สมบูรณ์ สุขสำราญ. (2527). พุทธศาสนากับการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและการเมือง. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2541). คุณลักษณะพิเศษแห่งพระพุทธศาสนา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.

สุพจน์ บุญวิเศษ และไพรวัลย์ เคนพรม. (ไม่ระบุปี). ธรรมาธิปไตยกับประชาธิปไตยในบริบทของการเมืองไทย. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 6(3), 31–54.

แสวง อุดมศรี. (2559). การปกครองคณะสงฆ์ไทย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

อัจฉราวรรณ์ ใจยะเขียว, และ ยุทธนา ประณีต. (2565). วัฒนธรรมทางการเมืองภายใต้การพัฒนาประชาธิปไตยของไทย. Journal of Roi Kaensarn Academi. 7(7), 411–422.

Erwin, W. (1976). Participation management: Concept, theory and implementation. Atlanta, GA: Georgia State University.

Rhys Davids, T. W., & Stede, W. (1921). Pali-English dictionary. Retrieved on September 19, 2025 from www.buddhistboards.com.