รูปแบบการเรียนรู้เชิงนวัตกรรมสำหรับพัฒนาสมรรถนะของนักศึกษาปริญญาเอกด้านการจัดการและพัฒนาทรัพยากรในยุค Thailand 5.0 Innovative Learning Models for Enhancing the Competencies of Doctoral Students in Resource Management and Development within the Context of Thailand 5.0
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาสมรรถนะที่จำเป็นของนักศึกษาระดับปริญญาเอกด้านการจัดการและพัฒนาทรัพยากรในยุค Thailand 5.0 ตามความต้องการของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย และ (2) พัฒนารูปแบบการเรียนรู้เชิงนวัตกรรมที่สามารถเสริมสร้างสมรรถนะดังกล่าวอย่างมีประสิทธิภาพ การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี โดยเก็บข้อมูลเชิงปริมาณจากกลุ่มตัวอย่าง 163 คน และเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพจากการสัมภาษณ์เชิงลึก พร้อมทั้งให้ผู้ทรงคุณวุฒิประเมินความเหมาะสมของรูปแบบที่พัฒนาขึ้น
ผลการวิจัยชี้ว่าสมรรถนะที่จำเป็นของนักศึกษาปริญญาเอกแบ่งออกเป็น 3 ด้านสำคัญที่โดดเด่น ได้แก่ (1) ด้านความรู้เกี่ยวกับแนวคิดด้านการบริหารจัดการทรัพยากร (2) ด้านทักษะการวิจัยแบบสหสาขา และ (3) ด้านเจตคติและคุณลักษณะต่อการใช้ทรัพยากรอย่างมีความรับผิดชอบและยั่งยืน สำหรับ ผลการพัฒนารูปแบบการเรียนรู้เชิงนวัตกรรม ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ (1) การเรียนรู้บนฐานปัญหาและความท้าทาย (2) การเรียนรู้ผ่านโครงการและภาคสนาม (3) การวิจัยเชิงปฏิบัติการร่วมกับชุมชน (4) ระบบพี่เลี้ยงผู้เชี่ยวชาญ และ (5) การบูรณาการเทคโนโลยีดิจิทัลและปัญญาประดิษฐ์ เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะด้านความรู้ ทักษะ และเจตคติอย่างครบถ้วนตามเป้าหมายยุค Thailand 5.0 โดยผลการประเมินรูปแบบการเรียนรู้เชิงนวัตกรรมแสดงถึงศักยภาพของรูปแบบในการยกระดับคุณภาพบัณฑิตระดับปริญญาเอกให้สามารถทำงานข้ามศาสตร์ วิเคราะห์ปัญหาซับซ้อน ใช้เทคโนโลยีขั้นสูง และขับเคลื่อนการจัดการทรัพยากรอย่างยั่งยืนได้อย่างแท้จริงในยุค Thailand 5.0
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมล โพธิเย็น. (2564). Active Learning: การจัดการเรียนรู้ที่ตอบโจทย์การจัดการศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 19(1), 11–22.
จุฑามาศ แสงงาม, ดารุณี ทิพยกุลไพโรจน, รุงภรณ กลายประยงค และสิริรัตน หิตะโกวิท (2563). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจคุณลักษณะของบัณฑิตในยุคดิจิทัลตามการรับรู้ของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา คณะศึกษาศาสตร์. วารสารสถาบันวิจัยญาณสังวร, 11(2), 20–27.
ชีวิน อ่อนลออ, อภัย ประกอบผล และณรงค์ ชูสกุล. (2566). การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21: โลกแห่งดิจิทัล. วารสารส่งเสริมการเรียนรู้, 3(5), 10-22.
นิภาพรรณ เจนสันติกุล. (2564). กระบวนการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน : บทสะท้อนจากประสบการณ์และการเรียนรู้. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มมร วิทยาเขตอีสาน, 2(3), 78-85.
ปราณี อัศวภูษิตกุล. (2563). สารสนเทศ นวัตกรรม กับสังคม 5.0. วารสารบรรณศาสตร์ มศว, 13(1), 87-96.
วันชัย สุขตาม. (2560). การบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม: จากบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 1(1), 101-110.
ศิรประภา อัคราภิชาต, ชื่นนภา นาวารี และมัทนา วังถนอมศักดิ์. (2563). คุณลักษณะภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 6(3), 277-292.
สุทธินันท์ ชื่นชม, กัลยา ใจรักษ์ และ อำนาจ โกวรรณ. (2564). รูปแบบการพัฒนาทักษะการรู้ดิจิทัลของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่เพื่อพัฒนาคุณภาพการเรียนรู้. วารสารสารสนเทศศาสตร์, 39(2), 17-33.
สุพจน์ อิงอาจ. (2563). การศึกษา 5.0 ภาพอนาคตของประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 2 พฤศจิกายน 2568 จาก https://www.matichon.co.th.
Balsiger, J., & Debarbieux, B. (2015). Should mountains (really) matter in science and policy?. Environmental Science & Policy, 49, 1–7.
Geissdoerfer, M., Vladimirova, D., & Evans, S. (2018). Sustainable business model innovation: a review. Journal of Cleaner Production, 198, 401–416.
Ghobakhloo, M., Amoozad Mahdiraji, H., Iranmanesh, M., & Jafari-Sadeghi, V. (2024). From Industry 4.0 Digital Manufacturing to Industry 5.0 Digital Society: A roadmap toward human-centric, sustainable, and resilient production. Information Systems Frontiers. Advance online publication. https://doi.org/10.1007/s10796-024-10476-z.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Li, M., Jotikasthira, M. & Pu, R (2022). Digitalization, knowledge sharing and higher education for sustainable development. World Journal on Educational Technology, 14(5), 1468-1484.
Nguyen, L. T., Kanjug, I., Lowatcharin, G., Manakul, T., Poonpon, K., Sarakorn, W., Somabut, A., Srisawasdi, N., Traiyarach, S., & Tuamsuk, K. (2023). Digital learning ecosystem for classroom teaching in Thailand high schools. SAGE Open, 13(1), Article 21582440231158303. https://doi.org/10.1177/21582440231158303.
Peláez-Sánchez, I. C., Glasserman-Morales, L. D., & Rocha-Feregrino, G. (2024). Exploring digital competencies in higher education: Design and validation of instruments for the era of Industry 5.0. Frontiers in Education, 9, Article 1415800. https://doi.org/10.3389/feduc.2024.1415800.
Sá, M. J., & Serpa, S. (2022). Higher education as a promoter of soft skills in a sustainable society 5.0. Journal of Curriculum and Teaching, 11(4), 1–12.
Trilling, B., & Fadel, C. (2009). 21st Century Skills: Learning for Life in Our Times. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper & Row.
