THE MANAGEMENT PROCESS OF A LEADING BUDDHIST SCHOOL ACCORDING TO THE 4 BRAHMAVIHARA PRINCIPLES OF EDUCATIONAL ADMINISTRATORS UNDER THE PHETCHABUN PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE 3
Keywords:
Buddhist-oriented school administration, The Four Brahmavihara principles, Educational administratorsAbstract
This research aimed to 1) study the state of leading Buddhist-oriented school administration under the Phetchabun Primary Educational Service Area Office 3, and 2) propose an administrative process for leading Buddhist-oriented schools based on the Four Brahmavihara principles of school administrators. This study employed a mixed-methods research design. The sample consisted of 291 school administrators and teachers. The research instrument was a five-point rating scale questionnaire, with an Index of Item-Objective Congruence of 1.00 and a reliability coefficient of 0.981. The data were analyzed using frequency, percentage, mean, and standard deviation. Qualitative data were collected from 10 key informants through in-depth interviews and analyzed by content analysis.
The findings revealed that
- the overall state of leading Buddhist-oriented school administration was at the highest level (X̄ = 4.60, S.D. = 0.50). When considered by aspect, the aspect with the highest mean was the behavior of school administrators, teachers, and students (X̄ = 4.65, S.D. = 0.47), followed by teaching and learning (X̄ = 4.62, S.D. = 0.49). The aspect with the lowest mean was Buddhist holy day activities (X̄ = 4.55, S.D. = 0.54).
- The administrative process for leading Buddhist-oriented schools based on the Four Brahmavihara principles should be implemented in five areas: environment development, integration of Buddhist principles into learning management, promotion of moral behavior, development of Buddhist holy day activities linked to students’ behavior, and promotion of Buddhist-oriented practices through moral leadership and participation from all stakeholders.
References
กระทรวงแรงงาน. (2559). กรอบยุทธศาสตร์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของประเทศ ระยะ 20 ปี (พ.ศ. 2560–2579). กรุงเทพมหานคร: กระทรวงแรงงาน.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2567). กรอบแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). เรียกใช้เมื่อ 10 สิงหาคม 2567 จาก https://www.nesdc.go.th/main.php?filename=plan13
พระมหาอนันต์ องกุรสิริ. (2567). คุณธรรมจริยธรรมกับการพัฒนาผู้เรียนในยุคไทยแลนด์ 4.0. เรียกใช้เมื่อ 10 สิงหาคม 2567 จาก https://so03.tci-thaijo.org
เมตตา ภิรมย์ภักดิ์. (2547). ยุทธศาสตร์การพัฒนาโรงเรียนวิถีพุทธ. กรุงเทพมหานคร: อุษาการพิมพ์.
พระมหาวิชาญ สุวิชาโน (บัวบาน). (2567). โรงเรียนวิถีพุทธ Buddhist Oriented School. เรียกใช้เมื่อ 10 สิงหาคม 2567 จาก https://so03.tci-thaijo.org
สำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ. (2554). คู่มือบริหารงานวิชาการระดับประถมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภา.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2549). ธรรมนูญชีวิต. พิมพ์ครั้งที่ 99. กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.
นรเศรษฐ์ เจริญกิจโณทัย. (2563). การบริหารโรงเรียนวิถีพุทธชั้นนำตามหลักอิทธิบาท 4 ของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เลย–หนองบัวลำภู. ในวิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระครูสังฆรักษ์สิงห์ชัย ฐิตธมฺโม. (2565). การบริหารโรงเรียนวิถีพุทธ (Buddhist School Administration). ในวิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูใบฎีกาสุวินท์ สุวิชาโน. (2561). การพัฒนาการบริหารจัดการโรงเรียนวิถีพุทธในจังหวัดสมุทรปราการ. ในวิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ณัฐพร ภูทองเงิน. (2555). การบริหารงานบุคลากรของผู้บริหารสถานศึกษาตามหลักพรหมวิหาร 4 ในกลุ่มสถานศึกษาเขตพื้นที่ขอนแก่น เขต 1. ในวิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระมหาสุภวิชญ์ ปภสฺสโร. (2565). การส่งเสริมคุณธรรมในโรงเรียนวิถีพุทธผ่านการบริหารโดยใช้หลักพรหมวิหาร 4. ในวิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วีรนุช สุทธพันธ์. (2563). รูปแบบการบริหารจัดการโรงเรียนวิถีพุทธที่มุ่งเน้นจิตอาสาของนักเรียนประถมศึกษา. ในวิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
