การประเมินโครงการพัฒนาสมรรถนะการใช้ภาษาต่างประเทศ โรงเรียนคลองพนสฤษดิ์พิทยา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาตรัง กระบี่
คำสำคัญ:
การประเมินโครงการ, สมรรถนะภาษาต่างประเทศ, Scrivenบทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อประเมินความก้าวหน้า 2) เพื่อประเมินผลสรุป 3) เพื่อประเมินคุณค่าภายใน 4) เพื่อประเมินผลสำเร็จ ของโครงการพัฒนาสมรรถนะการใช้ภาษาต่างประเทศ โรงเรียนคลองพนสฤษดิ์พิทยา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาตรัง กระบี่ ตามแนวคิดการประเมินของสคริฟเว่น (Scriven) ใน 4 ด้าน กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ ผู้อำนวยการสถานศึกษา ครู และนักเรียนโรงเรียนคลองพนสฤษดิ์พิทยา ปีการศึกษา 2568 จำนวน 46 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามความคิดเห็นและแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) ด้านการประเมินความก้าวหน้าอยู่ในระดับมาก โครงการมีการดำเนินกิจกรรมสอดคล้องกับวัตถุประสงค์ เนื้อหามีความต่อเนื่อง เหมาะสมกับบริบทของผู้เรียนและโรงเรียน และส่งเสริมการมีส่วนร่วมของครูและนักเรียน 2) ด้านการประเมินผลสรุปอยู่ในระดับมาก นักเรียนมีพัฒนาการด้านทักษะการใช้ภาษาต่างประเทศทั้งการฟัง พูด อ่าน และเขียน มีความมั่นใจ เจตคติที่ดี และสามารถนำไปใช้ในชีวิตประจำวัน รวมถึงเกิดคุณลักษณะอันพึงประสงค์ 3) ด้านการประเมินคุณค่าภายในอยู่ในระดับมาก โครงการมีการบริหารจัดการที่เป็นระบบ กระบวนการดำเนินงาน สื่อ และเครื่องมือประเมินมีความเหมาะสมและสอดคล้องกับวัตถุประสงค์ 4) ด้านการประเมินผลสำเร็จอยู่ในระดับมาก โครงการส่งผลให้นักเรียนมีพัฒนาการด้านสมรรถนะการใช้ภาษาต่างประเทศ สามารถนำความรู้ไปใช้จริง และสร้างบรรยากาศการเรียนรู้ที่ดีภายในโรงเรียน โดยสรุป โครงการพัฒนาสมรรถนะการใช้ภาษาต่างประเทศของโรงเรียนคลองพนสฤษดิ์พิทยา เป็นโครงการที่มีคุณภาพ บรรลุวัตถุประสงค์ และสามารถใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาโครงการด้านภาษาต่างประเทศในสถานศึกษาอื่นต่อไป
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2542. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551.กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
นงเยาว์ อุทุมพร (2566). การนําผลการประเมินการเรียนรู้ไปใช้ประโยชน์เพื่อพัฒนาการจัดการศึกษาอย่างต่อเนื่อง. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 17(2), 1–15.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ปวงศักดิ์ ภาคอมาช.(2565). แนวทางการวัดและประเมินผลการจัดการศึกษาฐานสมรรถนะ
สำหรับการพัฒนาคุณภาพการศึกษาในศตวรรษที่ 21 ของประเทศไทย. วารสารวิจัย
ทางการศึกษา, 17(2), 1–18.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2561). การเรียนรู้เชิงรุกแบบรวมพลังกับ PLC เพื่อการ
พัฒนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561–2580). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 135 ตอน
ที่ 82 ก (13 ตุลาคม 2561).
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). แนวทางการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะ
ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
ชนิกานต์ หินมาลัย และ รุ่งทิวา กองสอน. (2024). การส่งเสริมทักษะการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารและความคิดสร้างสรรค์ โดยการจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานสำหรับนักเรียนประถมศึกษาตอนปลาย.วารสารการศึกษานานาชาติ, 6(4), 17–31.
Brown, H. D. (2007). Principles of language learning and teaching (5th ed.). White
Plains, NY: Pearson Education.
Harmer, J. (2007). The practice of English language teaching (4th ed.). London:
Pearson Education.
Kramsch, C. (1993). Context and culture in language teaching. Oxford: Oxford
University Press.
Patton, M. Q. (2008). Utilization-focused evaluation. Thousand Oaks, CA: Sage
Publications.
Richards, J. C., & Schmidt, R. (2010). Longman dictionary of language teaching &
applied linguistics (4th ed.). London: Pearson Education.
Scriven, M. (1991). Evaluation thesaurus (4th ed.). Thousand Oaks, CA: Sage
Publications.
Stufflebeam, D. L. (2003). The CIPP model for evaluation. In T. Kellaghan, D. L.
Stufflebeam, & L. A. Wingate (Eds.), International handbook of educational
evaluation (pp. 31–62). Springer.
