การสื่อสารของผู้บริหารสถานศึกษาในกลุ่มโรงเรียนภูกระจาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4
คำสำคัญ:
การสื่อสาร, ผู้บริหารสถานศึกษา, กลุ่มโรงเรียนภูกระจานบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับการสื่อสารของผู้บริหารสถานศึกษาและหาแนวทางการพัฒนาการสื่อสารของผู้บริหารสถานศึกษาในกลุ่มโรงเรียนภูกระจาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย จำนวน 127 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 49 ข้อ มีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ .94 และค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่าง .67 – 1.00 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าเฉลี่ยและการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับการสื่อสารของผู้บริหารสถานศึกษาในกลุ่มโรงเรียนภูกระจาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4 โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด และรายด้านอยู่ในระดับมากที่สุด เรียงลำดับค่าเฉลี่ยสูง 3 อันดับแรก ได้แก่ ด้านความสามารถของผู้รับสาร ด้านช่องสาร และด้านความต่อเนื่องและความสอดคล้อง 2. แนวทางการพัฒนาการสื่อสารของผู้บริหารสถานศึกษา ทั้ง 7 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านความน่าเชื่อถือ ยึดมั่นในหลักธรรมาภิบาลและปฏิบัติตนเป็นแบบอย่างที่ดี 2) ด้านเนื้อหาสาระ เน้นความถูกต้อง ชัดเจน และสร้างแรงบันดาลใจในการทำงาน 3) ด้านบริบท ส่งเสริมการสื่อสารแบบสองทางและสร้างบรรยากาศที่เป็นกัลยาณมิตร 4) ด้านความชัดเจน ใช้ภาษาที่กระชับและสื่อทัศนภาพประกอบ 5) ด้านความต่อเนื่องและความสอดคล้อง ติดตามและย้ำเตือนนโยบายอย่างสม่ำเสมอ 6) ด้านช่องสาร บูรณาการสื่อที่หลากหลายทั้งในรูปแบบทางการและสังคมออนไลน์ และ 7) ด้านความสามารถของผู้รับสาร วิเคราะห์พื้นฐานประสบการณ์และปรับระดับการสื่อสารให้เหมาะสมกับบุคลากรรายบุคคล เพื่อสร้างความเข้าใจที่ตรงกันมุ่งสู่เป้าหมายของสถานศึกษาอย่างมีประสิทธิภาพ
เอกสารอ้างอิง
กิติมา สุรสนธิ. (2557). ความรู้ทางการสื่อสาร. บริษัทจามจุรี โปรดักส์ จำกัด.
ขนิษฐา จิตชินะกุล. (2557). หลักการสื่อสาร. สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
จุฑามาศ ศิลป์ไพบูลย์พานิช. (2558). ความสัมพันธ์ระหว่างการติดต่อสื่อสารภายในองค์การกับประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของพนักงานบริษัท วงศ์พารวย จำกัด. วารสารศิลปากร ฉบับภาษาไทย, 35(2), 115-132.
ธีรวีร์ แพบัว. (2564). ทักษะการสื่อสารของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครูโรงเรียนมาตรฐานสากล สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 3 จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬา-ลงกรณราชวิทยาลัย, 8(1), 55-67.
นิติพล ภูตะโชติ. (2556). พฤติกรรมองค์การ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). โรงพิมพ์สุวีริยาสาส์น.
ปิยวรรณ งามสง่า. (2564). ทักษะการสื่อสารของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการทำงานของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 1 .ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อมรา ปานศรีเส้ง. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างทักษะการสื่อสารของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลในการบริหารสถานศึกษาของผู้บริหารสถานศึกษา โรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร สำนักงานเขตบึงกุ่ม. วารสารวิจัยและพัฒนาหลักสูตร, 12(1), 164-177. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/edunsrujo/article/view/253399
อิทธิศักดิ์ ศิริจันทร์. (2562). ทักษะการสื่อสารของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21.วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฎศรีสะเกษ, 13(1), 136-144.
Cutlip, S. M., Center, A. H., & Broom, G. M. (1958). Effective public relations (2nd ed.). Englewood Cliffs, Prentice-Hall.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
