ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาที่สัมพันธ์กับการเป็นองค์กรแห่งความสุข กลุ่มเครือข่ายส่งเสริมประสิทธิภาพการจัดการศึกษา กลุ่มที่ 3 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1
คำสำคัญ:
ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์, การเป็นองค์กรแห่งความสุข, ผู้บริหารสถานศึกษาบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา 2) เพื่อศึกษาระดับการเป็นองค์กรแห่งความสุข และ 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษากับการเป็นองค์กรแห่งความสุขในสถานศึกษา กลุ่มเครือข่ายส่งเสริมประสิทธิภาพการจัดการศึกษา กลุ่มที่ 3 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1 กลุ่มตัวอย่าง คือ ครูในโรงเรียนกลุ่มเครือข่ายส่งเสริมประสิทธิภาพการจัดการศึกษา กลุ่มที่ 3 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1 จำนวน 127 คน เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประเมินค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับมาก (𝑥̅ = 4.33, S.D. = 0.58) โดยทุกองค์ประกอบอยู่ในระดับมาก และด้านการมีความคิดริเริ่มสร้างสรรค์มีค่าเฉลี่ยสูงสุด 2) ระดับการเป็นองค์กรแห่งความสุข โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (𝑥̅ = 4.50, S.D. = 0.48) โดยด้านน้ำใจงามมีค่าเฉลี่ยสูงสุด และ 3) ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษากับการเป็นองค์กรแห่งความสุข มีความสัมพันธ์กันในทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .678) อยู่ในระดับสูง
เอกสารอ้างอิง
ชนนิกานต์ อัคติ, สุดารัตน์ สารสว่าง, และมีชัย ออสุวรรณ. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นําเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาฬสินธุ์. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(2), 183–196. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/mcjou/
article/view/277384/185076
ฐณัฏฐ์ อัฑฒ์ทิวัตถ์ธนา. (2567). ทฤษฎี PERMA: กุญแจสู่องค์กรแห่งความสุข. วารสารสังคมศึกษาปริทรรศน์, 1(1), 78–88. https://so11.tci-thaijo.org/index.php/J_SSR/
article/view/1070/202
พรรณี ลีกิจวัฒนา. (2568). วิธีวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. (2550). Happy Workplace: โครงการศึกษาความสุขของคนทำงานในประเทศไทย. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี. (2568).
แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่13. กรุงเทพฯ; สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานจังหวัดปทุมธานี. (2566). ฐานข้อมูลที่สนับสนุนยุทธศาสตร์จังหวัด. ปทุมธานี; สำนักงานจังหวัดปทุมธานี
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2565). รายงานสถิติจังหวัดปทุมธานี. กรุงเทพฯ; สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
Bass, B. M., & Avolio, B. J. (1994). Improving organizational effectiveness through transformational leadership. Sage.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research
activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Seligman, M. E. P. (2011). Flourish: A visionary new understanding of happiness and well-being. Free Press.
Veenhoven, R. (2010). Greater happiness for a greater number. Journal of Happiness Studies, 11(5), 605–629.
