ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารจัดการความรู้ของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลการประกันคุณภาพภายในสถานศึกษายุคดิจิทัลของโรงเรียนกลุ่มเครือข่ายพนมดงรัก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4
คำสำคัญ:
การบริหารจัดการความรู้, การประกันคุณภาพภายในสถานศึกษา, ยุคดิจิทัลบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาการบริหารจัดการความรู้ของผู้บริหารสถานศึกษา 2. ศึกษาประสิทธิผลการประกันคุณภาพภายในสถานศึกษายุคดิจิทัล และ 3. ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารจัดการความรู้ของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลการประกันคุณภาพภายในสถานศึกษายุคดิจิทัล ของโรงเรียนกลุ่มเครือข่ายพนมดงรัก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4 กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอน ปีการศึกษา 2568 จำนวน 168 คน จำแนกเป็นผู้บริหารสถานศึกษา 24 คน และครูผู้สอน 144 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถาม 40 ข้อ ได้แก่ 1. แบบสอบถามการบริหารจัดการความรู้ของผู้บริหารสถานศึกษา 20 ข้อ มีค่า IOC 1.00 ค่าอำนาจจำแนก .475-.769 และค่าความเชื่อมั่น .93 และ 2. แบบสอบถามประสิทธิผลการประกันคุณภาพภายในสถานศึกษายุคดิจิทัล 20 ข้อ มีค่า IOC 1.00 ค่าอำนาจจำแนก .517-.786 และค่าความเชื่อมั่น .94 สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ ผลการวิจัยพบว่า 1) การบริหารจัดการความรู้ของผู้บริหารสถานศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) ประสิทธิผลการประกันคุณภาพภายในสถานศึกษายุคดิจิทัล โดยรวมอยู่ในระดับมาก และ 3) การบริหารจัดการความรู้ของผู้บริหารสถานศึกษามีความสัมพันธ์ทางบวกกับประสิทธิผลการประกันคุณภาพภายในสถานศึกษายุคดิจิทัล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 อยู่ในระดับปานกลาง
คำสำคัญ: การบริหารจัดการความรู้, การประกันคุณภาพภายในสถานศึกษายุคดิจิทัล
เอกสารอ้างอิง
คุณากร รื่นรมย์. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างการจัดการความรู้กับประสิทธิผลการประกันคุณภาพภายในสถานศึกษายุคโควิด 19 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 2.วารสารบริหารการศึกษา, 11(2), 121–135.
นฤมล ศรีสุข. (2564). ประสิทธิผลการประกันคุณภาพภายในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคาม เขต 1. วารสารศึกษาศาสตร์, 18(2), 15–24.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
พฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์, และ สุชาติ กิจพิทักษ์. (2562). การประกันคุณภาพการศึกษา: แนวคิดและการพัฒนา. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2564). การบริหารจัดการความรู้ของผู้บริหารสถานศึกษา. บริษัท ตถาตา พับลิเคชั่น จำกัด.
วีณา เหล่ชาย. (2567). การบริหารการจัดการความรู้ของสถานศึกษาในจังหวัดกระบี่ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช]. Thai Digital Collection-TDC.https://www.thailis.or.th/tdc/search_result.php
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4. (2568). รายงานผลการดำเนินงานและการพัฒนาคุณภาพการศึกษาของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4. เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แนวทางการดำเนินงานประกันคุณภาพภายในสถานศึกษายุคดิจิทัล. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แนวทางการดำเนินงานประกันคุณภาพภายในสถานศึกษายุคดิจิทัล. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา. (2567). รายงานผลการประเมินคุณภาพภายนอก รอบห้า (พ.ศ. 2567–2571) ของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4. สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน).
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา. (2567). รายงานผลการประเมินคุณภาพภายนอก รอบห้า (พ.ศ. 2567–2571). สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน).
Robert V. Krejcie, และ Daryle W. Morgan. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
