แนวทางการพัฒนาการบริหารงานบุคคลเพื่อผลเชิงบวกต่อสุขภาพองค์กรของโรงเรียนกลุ่มเครือข่ายสถานศึกษาบุเปือยยางใหญ่ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 5
คำสำคัญ:
การบริหารงานบุคคล , สุขภาพองค์กร , กลุ่มเครือข่ายสถานศึกษาบุเปือยยางใหญ่บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบัน และสภาพที่พึงประสงค์ของการบริหารงานบุคคลเพื่อผลเชิงบวกต่อสุขภาพองค์กร และ 2) นำเสนอแนวทางการพัฒนาการบริหารงานบุคคลเพื่อผลเชิงบวกต่อสุขภาพองค์กร โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี
ประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา และครูผู้สอนที่ปฏิบัติงานในโรงเรียนกลุ่มเครือข่ายสถานศึกษาบุเปือยยางใหญ่ จำนวน 96 คน และกลุ่มผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้อำนวยการโรงเรียน จำนวน 8 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม แบบประมาณค่า 5 ระดับจำนวน 30 ด้าน รวม 60 ข้อ และแบบสัมภาษณ์ชนิดกึ่งโครงสร้าง จำนวน 10 ด้าน สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การจัดเรียงลำดับความสำคัญของความต้องการจําเป็น (PNImodified) และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันของการบริหารงานบุคคลเพื่อผลเชิงบวกต่อสุขภาพองค์กร โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง สภาพที่พึงประสงค์ของการบริหารงานบุคคลเพื่อผลเชิงบวกต่อสุขภาพองค์กร โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด และความจำเป็นสูงที่สุด คือ
ด้านการวางแผนอัตรากำลังเพื่อความเป็นผู้นำของผู้บริหาร และ 2) แนวทางการพัฒนาการ
มี 10 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านการวางแผนอัตรากำลังเพื่อความเป็นผู้นำของผู้บริหาร 2) ด้านการวางแผนอัตรากำลังเพื่อความเข้มแข็งขององค์กร 3) ด้านการวางแผนอัตรากำลังเพื่ออำนาจอิทธิพลของผู้บริหาร 4) ด้านการวางแผนอัตรากำลังเพื่อการสนับสนุนทรัพยากร 5) ด้านการสรรหาและบรรจุแต่งตั้งเพื่ออำนาจอิทธิพลของผู้บริหาร 6) ด้านการวางแผนอัตรากำลังเพื่อการอยู่ร่วมกันของครู 7) ด้านการสรรหาและบรรจุแต่งตั้งเพื่อความเป็นผู้นำของผู้บริหาร 8) ด้านการวางแผนอัตรากำลังเพื่อการมุ่งเน้นวิชาการ 9) ด้านการสรรหาและบรรจุแต่งตั้งเพื่อความเข้มแข็งขององค์กร และ 10) ด้านการสรรหาและบรรจุแต่งตั้งเพื่อการอยู่ร่วมกันของครู
เอกสารอ้างอิง
ชวนชม ชินะตังกูร. (2560). ความสุขในการทำงานของบุคลากรการศึกษา สังกัดสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. นครปฐม: วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 9(2), 26-39.
ณรงค์วิทย์ ศักดิ์ทิพย์รัตน์. (2566). การบริหารงานบุคคลของโรงเรียนวัดห้วยจระเข้วิทยาคม. นครปฐม: ในวิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นิวัฒน์ เจริญศิริ. (2565). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษากับพัฒนาทรัพยากรมนุษย์อย่างมีประสิทธิภาพ. นครปฐม: ในวิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พิมพ์ ศรีภัทรประภา. (2564). สุขภาพองค์การของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาลำปาง เขต 1. พิษณุโลก: วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 13(2), 40-56.
ศรัญญา แสงสว่าง. (2564). แนวทางการพัฒนาการบริหารงานบุคคลของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 1. นครปฐม: วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 11(2), 225-244.
สมาน อัศวภูมิ. (2557). การบริหารสถานศึกษาตามแนวการปฏิรูปการศึกษายุคใหม่. อุบลราชธานี: อุบลกิจออฟเซทการพิมพ์.
สาคร สุขศรีวงค์. (2565). การจัดการ: จากมุมมองนักบริหาร. (พิมพ์ครั้งที่ 10).กรุงเทพมหานคร: จี.พี. ไซเบอร์พรินท์.
สุดา สุวรรณาภิรมย์. (2563). การศึกษาสุขภาพองค์การของโรงเรียนตามทัศนะของครูผู้สอนในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาชัยภูมิ เขต 1. อุดรธานี: ในวิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
Hoy, W.K. & Miskel, C. G. (2011). Educational administration: Theory, Research and practice (4th ed.). McGraw – Hill.
