อิทธิพลของสื่อที่มีผลต่อการรับรู้ข่าวสารทางการเมือง ของประชาชนเทศบาลนครหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
คำสำคัญ:
อิทธิพล, สื่อ, การรับรู้ข่าวสารทางการเมืองบทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับอิทธิพลของสื่อที่มีผลต่อการรับรู้ข่าวสารทางการเมือง และ 2) ศึกษาปัญหาและข้อเสนอแนะเกี่ยวกับอิทธิพลของสื่อที่มีผลต่อการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองของประชาชนในเทศบาลนครหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างคือประชาชนที่มีสัญชาติไทยและมีภูมิลำเนาในเขตเทศบาลนครหาดใหญ่ กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างด้วยตารางสำเร็จรูป ทาโร่ ยามาเน่ ได้กลุ่มตัวอย่าง 398 คน และสุ่มตัวอย่างแบบอย่างง่าย เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถาม จำนวน 3 ตอนรวม 25 ข้อ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.951 สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าความถี่ (Frequency) ค่าร้อยละ (Percentage) ค่าเฉลี่ย ( ) และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.)
ผลการศึกษา พบว่า
- อิทธิพลของสื่อที่มีผลต่อการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองของประชาชนเทศบาลนครหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.47, S.D. = 0.31) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ ด้านพฤติกรรมทางการเมือง ( = 4.52, S.D. = 0.36) รองลงมาคือ ด้านการส่งเสริมการรับรู้ข่าวสารทางการเมือง ( = 4.48, S.D. = 0.38) และ ด้านเจตคติทางการเมือง ( = 4.41, S.D. = 0.35) ตามลำดับ
- ปัญหาเกี่ยวกับการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองของประชาชนเทศบาลนครหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ได้แก่ 1) ขาดความรู้ความเข้าใจและไม่เท่าทันสื่อ 2) ไม่มีทักษะการใช้เทคโนโลยี และ 3) รับข่าวสารจากสื่อเพียงแหล่งเดียว ข้อเสนอแนะ 1) มีการอบรมและรณรงค์ให้ประชาชนรู้เท่าทันสื่อ 2) ส่งเสริมให้เข้าถึงข้อมูลจากแหล่งต่าง ๆ และ 3) สื่อท้องถิ่นต้องมีบทบาทในการส่งข้อมูลให้กับประชาชน
เอกสารอ้างอิง
โกวิทย์ พวงงาม. (2552). การเมืองการปกครองไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
จารุวรรณ กิตติวราวุฒิ และคณะ. (2562). บทบาทและอิทธิพลของสื่อในการส่งเสริมความรู้และการมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของประชาชนในภาคใต้. สหวิทยาการและความยั่งยืนปริทรรศน์ไทย, 8(1), 1–14.
ถวิลวดี บุรีกุล และคณะ. (2562). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนไทย. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
ทวีศักดิ์ สมานชาติ และ สุนทรียา คำหอม. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการรับรู้ข่าวสารและทัศนคติทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ในภาคใต้. วารสารนิเทศศาสตร์, 39(2), 1-18.
นิรันดร์ พันธรัตน์. (2561). พฤติกรรมการเปิดรับสื่อของประชาชนในเขตเทศบาลนครหาดใหญ่. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ยุทธ ไกรวรรณ์. (2557). การวิเคราะห์สถิติหลายตัวแปรสำหรับงานวิจัย. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณืมหาวิทยาลัย.
สมชาย วงศ์สวัสดิ์. (2563). การรับรู้ข่าวสารทางการเมืองและการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้: กรณีศึกษาเทศบาลเมืองสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธิวาส. ปัญญา, 30(3), 158–171.
เสรี วงษ์มณฑา. (2563). สื่อกับการชี้นำทางการเมือง. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สำนักงานสถิติจังหวัดสงขลา. (2563). รายงานสถิติประชากรและเศรษฐกิจจังหวัดสงขลา. สงขลา: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
สำนักทะเบียนท้องถิ่นเทศบาลนครหาดใหญ่. (2568). จำนวนประชากร. เรียกใช้เมื่อ 1 กันยายน 2568 จาก https://www.hatyaicity.go.th/news/detail/83892.
อุษา บิ้กกิ้นส์. (2563). ตัวบ่งชี้การรู้เท่าทันสื่อ สารสนเทศ และดิจิทัลระดับบุคคล เพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองประชาธิปไตย ฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพฯ: สถาบันสื่อเด็กและเยาวชน (สสย).
Bandura, Albert. (1977). Social leaming theory. New Jersey: Prentice-Hall.
Carpini, D., Michael X., and Keeter, S. (1996). What Americans Know About Politics and Why it Matters. New Haven: Yale University Press.
Entman, R. M. (1993). Framing: Toward Clarification of a Fractured Paradigm. Journal of Communication, 43, 51-58.
Habermas, J. (1989). The Structural Transformation of the Public Sphere: An Inquiry into a Category of Bourgeois Society (Trans. by Burger T. with the Assistance of Lawrence F.). Polity Press, Cambridge, 161.
Klapper, J. T. (1960). The effects of mass communication. New York: The Free Press.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. in Attitude Theory and. Measurement. P.90-95. New York : Wiley & Son.
McCombs, M., & Shaw, D. (2016). The Agenda-Setting Function of Mass Media. Public Opinion Quarterly, 36(2), 176–187.
McNair, B. (2018). An Introduction to Political Communication (5th ed.). Routledge.
Tichenor, P. J., Donohue, G. A., & Olien, C. N. (1970). Mass media flow and differential growth in knowledge. Public Opinion Quarterly, 34, 159-170.
