การบริหารจัดการชั้นเรียนและระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ในยุคปัจจุบัน
คำสำคัญ:
การบริหารจัดการชั้นเรียน, ระบบการดูและนักเรียน ในยุคปัจจุบันบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) ศึกษาการบริหารจัดการชั้นเรียนและระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ในยุคปัจจุบัน และ 2) เสนอแนะแนวทางการบริหารจัดการชั้นเรียนและระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ในยุคปัจจุบัน เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยรวม 334 คน ทำการเลือกแบบเจาะจง ได้มาโดยวิธีการกำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างขั้นต่ำของ Krejcie และ Morgan ประกอบด้วย การสุ่มตัวอย่างแบ่งเป็นชั้นภูมิ โดยใช้การกำหนดขนาดของสถานศึกษาเป็นหน่วยในการสุ่ม และใช้วิธีเทคนิคการสุ่ม ด้วยวิธีอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามมาตราส่วน ประมาณค่า 5 ระดับ และแบบประเมินความ เหมาะสมและความเป็นไปได้ สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า
แนวทางการบริหารจัดการชั้นเรียนและระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ในยุคปัจจุบัน โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.02) เรียงลำดับจากมากไปหาน้อย ได้แก่ ด้านการป้องกันและแก้ไขปัญหานักเรียน ( = 3.22) ด้านรู้จักนักเรียน ( = 3.10) ด้านการส่งต่อ นักเรียน ( =3.06) ด้านการพัฒนาและส่งเสริมนักเรียน ( = 2.97) และด้านการคัดกรองนักเรียน ( = 2.75) ตามลำดับ
และสภาพที่พึ่งประสงค์ทางการบริหารจัดการชั้นเรียนและระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ในยุคปัจจุบัน โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.46) เรียงลำดับจากมากไปหาน้อย ได้แก่ ด้านการพัฒนาและส่งเสริมนักเรียน ( = 4.52) ด้านการป้องกันและแก้ไขปัญหานักเรียน ( = 4.50) ด้านรู้จักนักเรียน ( = 4.47) ด้านการคัดกรองนักเรียน ( = 4.46) และด้านการส่งต่อนักเรียน ( = 4.33) ตามลำดับ
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ. (2546). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542. แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545 และ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2559). แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. กรุงเทพฯ: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
จันทร์จีรา แลหมัน. (2566). การบริหารงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของผู้บริหาร
สถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสงขลา เขต 2. ใน สารนิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
บุญชม ศรีสะอาด และคณะ. (2553). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 5. กาฬสินธุ์ : ประสานการพิมพ์.
นูรมาน พิทักษ์สุขสันต์. (2564). การบริหารงานระบบดูแลช่วยนักเรียนของผู้บริหาร
สถานศึกษาอำเภอสายบุรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปัตตานี เขต 3. ใน การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญาคุรุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราช
ภัฏยะยา.
พรวิมล กลิ่นศรีสุข. (2564). การพัฒนาแนวทางการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน สำหรับ สถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22 จังหวัด นครพนม. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
แพรพลอย พัฒนะแสง. (2565). การพัฒนาแนวทางการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือ
นักเรียนโดย ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษา นครราชสีมา เขต 3 .ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ.(2562). ราชกิจจานุเบกษา. เลม 136 ตอนที่ 57 ก (1 พฤษภาคม 2562)
รุ่งนภา สุขสำแดง. (2563). การศึกษาปัญหาการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ของ สถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา
เขต 1. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาบริหารการศึกษา : มหาวิทยาลัย
ราชภัฎ พระนครศรีอยุธยา.
ทวีศักดิ์ จินดานุรักษ์. (2561). การบริหารจัดการชั้นเรียนเพื่อพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. ใน เอกสารชุดวิชา 23728 นวัตกรรมการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ (แผนกิจกรรมการศึกษา แขนงวิชาบริหารการศึกษา สาขาศึกษาศาสตร์). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2547). แนวทางการเขียนรายงานการพัฒนา
คุณภาพการศึกษาประจำปีของ สถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร : สำนักงาน
คณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2553). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
Likert, R. & Likert, J. (1976). New Way Management Conflicl. McGrawHill.
