อัตลักษณ์วัฒนธรรมกะเหรี่ยงโปว์ผ้าทอลายไซโคล้งสะ สู่การจัดการผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ร่วมสมัย
คำสำคัญ:
อัตลักษณ์วัฒนธรรม, กะเหรี่ยงโปว์, ลายไซโคล้งสะ, การจัดการผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ร่วมสมัย, เศรษฐกิจฐานรากบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้เป็นการศึกษาอัตลักษณ์วัฒนธรรมกะเหรี่ยงโปว์ผ่านภูมิปัญญาผ้าทอลายไซโคล้งสะของชุมชนบ้านท่ามะขาม อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี สู่ผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ร่วมสมัย โดยเปลี่ยนจากการทอผ้าแบบดั้งเดิมที่ใช้เวลานานและต้นทุนสูง มาเป็นการสกรีนลายลงบนเสื้อยืด เพื่อให้สอดคล้องกับวิถีชีวิตและกำลังซื้อของนักท่องเที่ยวในปัจจุบัน รวมทั้ง วิเคราะห์จุดแข็ง จุดอ่อน โอกาส อุปสรรค นำไปสู่กลยุทธ์ของผ้าทอลายไซโคล้งสะ ผลการศึกษาพบว่า การเปลี่ยนกระบวนการผลิตจากงานทอผ้าที่ใช้เวลานานและต้นทุนสูง มาเป็นการสกรีนลวดลายและเพ้นท์สีลงบนเสื้อยืด ซึ่งช่วยลดระยะเวลาผลิตเหลือเพียงหน่วยนาที ก่อให้เกิดการประหยัดต่อขนาด การสร้างมูลค่าเพิ่มโดยใช้แนวคิด IKEA Effect ผ่านกิจกรรม Workshop ที่ให้นักท่องเที่ยวได้ลงสีลวดลายด้วยตนเอง สร้างความรู้สึกเป็นเจ้าของ และ ความภาคภูมิใจ ทำให้ผู้บริโภคยินดีจ่ายในราคาที่สูงกว่าราคาตลาดทั่วไป การจัดการห่วงโซ่คุณค่ายังเน้นการเชื่อมโยงกับชุมชน โดยใช้วัตถุดิบและการออกแบบจากภูมิปัญญาท้องถิ่น กระจายงานสู่คนในชุมชน จัดจำหน่ายผ่านแหล่งท่องเที่ยวสำคัญและช่องทางออนไลน์
เอกสารอ้างอิง
อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี. (2025). สารานุกรมเสรี. เรียกใช้เมื่อ 20 พฤศจิกายน 2568 จาก https://th.wikipedia.org/wiki
สำนักงานจังหวัดราชบุรี. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดราชบุรี (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพฯ: สำนักงานจังหวัดราชบุรี.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2564). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570): หมุดหมายที่ 6 ไทยเป็นจุดหมายของการท่องเที่ยวที่เน้นคุณภาพและความยั่งยืน.กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักสถิติจังหวัดราชบุรี. (2563). สถิติการท่องเที่ยว จังหวัดราชบุรี. สำนักงานสถิติแห่งชาติ. เรียกใช้เมื่อ 15 พฤศจิกายน 2568 จาก http://ratburi.nso.go.th/110-2012-01-09-07-04-24/nsoinfo/506-nso70tu8-61.html
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2568). แผนยุทธศาสตร์จังหวัดราชบุรี.กรุงเทพฯ: กระทรวงดิจิทัล เพื่อเศรษฐกิจและสังคม.เรียกใช้เมื่อ 20 พฤศจิกายน 2568 จาก https://ratchaburi.thailocallink.com
หน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการพัฒนาระดับพื้นที่ .(2568). โครงการขับเคลื่อนศิลปะและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ของชุมชนชาติพันธุ์ไทยกะเหรี่ยง บริเวณแถบเทือกเขาตะนาวศรี จังหวัดราชบุรี (ตำบลสวนผึ้งและตะนาวศรี). เรียกใช้เมื่อ 25 พฤศจิกายน 2568 จาก https://pmua.or.th/research/a13f640074/
Barney JB.(1991) Firm resources and sustained competitive advantage. J Manage ,17(1), 99–120.
Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. G. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education (pp. 241–258). Greenwood Press.
Howkins J. (2001). The Creative Economy: How People Make Money from Ideas. London: Penguin.
Norton MI, Mochon D, Ariely D. (2012). The IKEA effect: When labor leads to love. J Consum Psychol, 22(3), 453–60.
Porter ME. (1985) Competitive Advantage: Creating and Sustaining Superior Performance. New York: Free Press.
Porter, M. E., & Kramer, M. R. (2011). Creating shared value. Harvard Business Review, 89(1–2), 62–77.
Throsby D. (2011) Economics and Culture. Cambridge: Cambridge University Press.
United Nations Conference on Trade and Development (UNCTAD). (2010). Creative economy report 2010: Creative economy A feasible development option. United Nations.report 2010: Creative economy: A feasible development option. United Nations.
