อิทธิพลของการเปิดรับสื่อสังคมและการรับรู้ภาพลักษณ์พรรคประชาชน ที่มีต่อแนวโน้มในการเลือกตั้งครั้งต่อไป
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเปิดรับสื่อสังคมและการรับรู้ภาพลักษณ์พรรคประชาชนที่มีต่อแนวโน้มในการเลือกตั้งครั้งต่อไปของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณด้วยแบบสอบถาม กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้มีสิทธิเลือกตั้งในกรุงเทพมหานคร ปริมณฑล และต่างจังหวัด จำนวน 400 คน ซึ่งผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีการเปิดรับสื่อสังคมจากพรรคประชาชนอยู่ในระดับปานกลาง โดยเฟซบุ๊กได้รับความนิยมมากที่สุด รองลงมาคือ ติ๊กต็อก และอินสตาแกรม ในด้านภาพลักษณ์ กลุ่มตัวอย่างรับรู้ว่าพรรคประชาชนมีภาพลักษณ์ในระดับมาก ทั้งด้านการส่งเสริมประชาธิปไตยและความเป็นพรรคการเมืองที่ทันสมัย ทั้งนี้ ปัจจัยที่ส่งผลสำคัญต่อแนวโน้มการเลือกพรรคประชาชนอย่างมีนัยสำคัญ ได้แก่ ภาพลักษณ์ด้านการส่งเสริมประชาธิปไตย และความทันสมัยของพรรค
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์บทความ
ผู้อ่านสามารถนำบทความไปใช้ ดัดแปลง เผยแพร่ หรืออ้างอิงได้โดยต้องระบุแหล่งที่มาอย่างชัดเจน และต้องไม่ใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางการค้า
บทความที่เผยแพร่ในวารสารนี้เป็นความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่ละท่าน ซึ่งไม่จำเป็นต้องสอดคล้องกับความคิดเห็นของกองบรรณาธิการหรือคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
กาญจนา แก้วเทพ. (2547). ทฤษฎีและแนวทางการสื่อสารมวลชน. ไฮเออร์เพรส.
กาลัญ วรพิทยุต. (2548). Re-Branding พรรคประชาธิปัตย์. มติชน.
ณัฐธริสสา ทรัพย์คงเจริญ. (2557). การเปิดรับข่าวสาร ทัศนคติ และการมีส่วนร่วมของ ประชาชนในเขตกรุงเทพมหานครในโครงการปฏิบัติการคืนพื้นผิวจราจรเพื่อประชาชนตาม “นโยบาย 5 จริง”ของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ณัฐวุฒิ โสภณเสถียร. (2546). การเปิดรับข่าวสาร ความรู้ และภาพลักษณ์ของกองบัญชาการทหารสูงสุดในสายตาของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานคร. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิตา กนิษฐานนท์. (2556). การเปิดรับข่าวสารภาพลักษณ์ และพฤติกรรมการใช้บริการสายการบินสัญชาติไทย. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นภวรรณ ตันติเวชกุล และคณะ. (2555). การรับรู้ภาพลักษณ์และความตั้งใจสมัครงานที่ บริษัท โอสถสภา จำกัด ของคนรุ่นใหม่. วารสารการประชาสัมพันธ์, 5(1). 1-20.
ปฐมาพร เนตินันทน์. (2551). กระบวนการสื่อสารตราสินค้าของพรรคการเมืองไทย. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต], มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พงษ์เทพ วรกิจโภคาทร. (2537). ภาพพจน์กับการประชาสัมพันธ์ ในภาพพจน์นั้นสำคัญยิ่ง : การประชาสัมพันธ์กับภาพพจน์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศุภศิลป์ กุลจิตต์เจือวงศ์. (2560). การวิเคราะห์ผู้รับสารในยุคดิจิทัล. มนุยศาสตร์สังคมศาสตร์.
สุรัตน์ ตรีสกุล. (2548). หลักนิเทศศาสตร์. ศูนย์หนังสือมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
เสรี วงษ์มณฑา. (2537). การประยุกต์ทฤษฎีในการสื่อสาร: หลักและทฤษฎีการสื่อสาร. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Thairath. (10 พฤศจิกายน 2567). การเลือกตั้งครั้งประวัติศาสตร์. สืบค้นจาก https://www.thairath.co.th/news/politic/.
theopener. (10 พฤศจิกายน 2567). บทเรียนจากชัยชนะของพรรคก้าวไกล. สืบค้นจาก https://theopener.co.th/node/.
thestandard. (10 พฤศจิกายน 2567). คีย์สำคัญที่ทำให้พรรคก้าวไกล ชนะการเลือกตั้ง 2566. สืบค้นจาก https://thestandard.co/move-forward-keys-election-2566/.
ภาษาต่างประเทศ
Gregory, J.R., & Wiechmann, J. G. (1991). Marketing corporate image. Chicago: NTC Publishing.
Kotler Philip. (2000). Marketing Management. New Jersey: Prentice-Hall.
