The Effect of a Board Game on Enhancing Historical Learning of the Ayutthaya Period among Mathayom 2 Students
Keywords:
Board Games, History Learning, Ayutthaya Kingdom, Student SatisfactionAbstract
This research aimed to (1) develop and evaluate the efficiency of a board game designed to promote learning of the Ayutthaya Kingdom among Grade 8 students based on the 80/80 efficiency criterion; (2) compare students’ learning achievement before and after the intervention; and (3) examine students’ satisfaction with the use of the board game in history learning.
The sample consisted of 30 Grade 8 students from Wat Sri Samosorn School, under the Pathum Thani Primary Educational Service Area Office 2, selected through simple random sampling. The research instruments included a pre-test and post-test, a board game efficiency evaluation form, and a student satisfaction questionnaire. Data were analyzed using mean, standard deviation, and a paired-samples t-test.
The research findings revealed that:
1. The board game achieved an efficiency score (E1/E2) of 85.00/98.33, exceeding the established 80/80 criterion.
2. Students' post-test scores (M = 16.33) were significantly higher than their pre-test scores (M = 8.63) at a .05 level of statistical significance, with a mean difference of 7.73, indicating that the board game effectively enhanced students’ historical knowledge of the Ayutthaya Kingdom.
3. Overall, students’ satisfaction with the board game was at a high level. The highest-rated aspect was the board game’s alignment with learning about the Ayutthaya Kingdom, whereas the lowest-rated aspects were the appropriateness of the game duration and the extent to which the game encouraged students to communicate and collaborate with their peers.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง สาระภูมิศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
จิรพัฒน์ พวงจำปา. (2562). การจัดการเรียนรู้แบบเชิงรุกเพื่อพัฒนาทักษะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง.
โรงเรียนวัดศรีสโมสร. (2565). รายงานผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ปีการศึกษา 2564. ปทุมธานี: โรงเรียนวัดศรีสโมสร.
ศิริพร ศรีจันทะ, เสาวภาคย์ วงษ์ไกร และปาริชาติ ภูภักดี. (2562). การสร้างและใช้เกมเพื่อการเรียนรู้แบบ Active Learning สู่ชั้นเรียน: สร้างห้องเรียนยุคใหม่ให้เปี่ยมไปด้วยความสุข. EDUCA. สืบค้นจาก https://www.educathai.com/events/2019/44
เสฐียรพงษ์ ดวงรัตนเอกชัย. (2562). การนำเกมมาใช้ในกระบวนการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างแรงจูงใจของผู้เรียน. วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้, 5(1), 45-52.
Johnson, D. W., & Johnson, R. T. (1991). Learning together and alone: Cooperative, competitive, and individualistic learning (3rd ed.). Massachusetts: Allyn & Bacon.
Kemp, J. E., Morrison, G. R., & Ross, S. M. (2011). Designing effective instruction (7th ed.). New Jersey: Wiley.
Partnership for 21st Century Learning. (2015). P21 Framework Definitions. Retrieved from http://www.p21.org/storage/documents/P21_Framework_Definitions.pdf
Piaget, J. (1972). The psychology of the child. New York: Basic Books.
Robmullarky. (2017). Board games and classroom engagement: An innovative approach to active learning. Educational Innovations Journal, 24(3), 27-33.
Trilling, B., & Fadel, C. (2009). 21st century skills: Learning for life in our times. San California: Jossey-Bass.
Guidelines for Manuscript Preparation
