มาตรการทางกฎหมายในแก้ปัญหาการกลั่นแกล้งกันในสถานศึกษา

บทคัดย่อ

          การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1.เพื่อศึกษา แนวคิด/ทฤษฎี และสภาพปัญหาพร้อม ทั้งมาตรการทางกฎหมายของไทยที่่เกี่ยวกับการคุ้มครองการ กลั่นแกล้งกันของเด็กในสถานศึกษา 2.เพื่อวิเคราะห์ปัญหาและอุปสรรคในการบังคับใช้กฎหมายของไทย และศึกษาเปรียบเทียบ มาตรการทางกฎหมายของไทยกับต่างประเทศในการป้องกันและแก้ไขการกลั่นแกล้งกันในสถานศึกษา 3. เพื่อแสวงหาแนวทางแก้ไขปรับปรุงมาตรการทางกฎหมายของไทยที่เกี่ยวข้องกับการกลั่นแกล้งของเด็กในสถานศึกษา การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเอกสาร  (Documentary Research Method)

          จากการศึกษา พบว่า 1.  การกลั่นแกล้ง ซึ่งเดิมเป็นคำที่มีความหมายในเชิงบวกในศตวรรษที่ 16 ได้เปลี่ยนความหมายมาเป็นพฤติกรรมก้าวร้าวในศตวรรษที่ 17 โดยโอลเวอุส (Olweus) ได้นิยามการกลั่นแกล้งว่า เป็นการกระทำที่ทำซ้ำ ๆ มีลักษณะของการทำร้ายทั้งทางร่างกายหรือวาจา ในลักษณะที่ผู้ถูกกระทำอ่อนแอกว่า ที่มีผลกระทบอย่างรุนแรงต่อสุขภาพจิตและผลการเรียนของเด็กของผู้ถูกกระทำ สำหรับประเทศไทยไม่มีกฎหมายเกี่ยวกับการป้องกันการกลั่นแกล้งโดยเฉพาะ มีแต่พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546 ซึ่งเป็นกฎหมายที่เกี่ยวข้องในการคุ้มครองเด็กจากการถูกกระทำโดยทั่วๆไป แต่กฎหมายดังกล่าวยังไม่ครอบคลุมถึงการคุ้มครอง“การกลั่นแกล้ง” ทำให้มาตรการทางกฎหมายขาดประสิทธิภาพ 2.กฎหมายไทยไม่มีบทบัญญัติเฉพาะสำหรับการกลั่นแกล้งในสถานศึกษา ต้องใช้กฎหมายคุ้มครองเด็กแทน ซึ่งขาดความชัดเจนและครอบคลุมรูปแบบกลั่นแกล้งสมัยใหม่ เช่น การกลั่นแกล้งทางไซเบอร์ ต่างจากประเทศสวีเดนและประเทศญี่ปุ่นที่มีกฎหมายเฉพาะและมาตรการป้องกันเชิงระบบอย่างเข้มงวด.   3. ปัญหาการกลั่นแกล้งในสถานศึกษาไทยเพิ่มขึ้นและมีรูปแบบหลากหลาย ซึ่งปัจจุบันยังไม่มีกฎหมายที่บัญญัติเกี่ยวกับความผิดของการกลั่นแกล้งไว้เป็นการเฉพาะ ควรปรับปรุงแก้ไขพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546 ในมาตรา 4 โดยการเพิ่มคำนิยาม“การกลั่นแกล้ง” เพื่อจะได้ครอบคลุมความผิด