“สัตมหาสถาน” กับกระบวนการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม

ณัฐวัฒน์ จิตศีล
Thailand
เมธี พิริยการนนท์
Thailand
วิวัฒน์ วอทอง
Thailand
คำสำคัญ: สัตมหาสถาน, แนวความคิด, การออกแบบ, สถาปัตยกรรม, มุจลินท์เจดีย์
เผยแพร่แล้ว: ก.พ. 18, 2026

บทคัดย่อ

โครงการวิจัยเรื่องศึกษากระบวนการออกแบบมุจลินท์เจดีย์วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร อ.ธาตุพนม
จ.นครพนม มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาความเป็นมาและความสำคัญของสัตตมหาสถานที่มีต่อพื้นที่วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร และเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของมุจลินท์เจดีย์กับหลักฐานของสัตตมหาสถานในพื้นที่วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร (2) วิเคราะห์แนวคิดการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร และ (3) เสนอแนะแนวกระบวนการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร ระเบียบวิจัยเป็นรูปแบบของการวิจัยเชิงคุณภาพ ที่สอดคล้องกับ การวิจัยเชิงประวัติศาสตร์ และใช้วิธีการของ การวิจัยเชิงบรรยายหรือพรรณนา โดยมุ่งศึกษาหาปัจจัยและความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องประวัติศาสตร์ของความเป็นสัตตมหาสถานเพื่อวิเคราะห์ให้เห็นถึงความสำคัญทางศาสนสถาน เพื่อสร้างแนวทางในการออกแบบ ซึ่งเป็นการวิเคราะห์ข้อมูลอิงตามแนวทางการวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงประวัติศาสตร์ที่สอดคล้องกับความเป็นสัตตมหาสถาน และความสัมพันธ์ของบริบทพื้นที่ ร่วมกับการสังเคราะห์ข้อมูลจากเอกสาร การสำรวจพื้นที่ และการสัมภาษณ์ เพื่อสรุปว่าปัจจัยใดมีบทบาทสำคัญต่อการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ ผลของการศึกษาพบว่า โดยวัดพระธาตุพนมวรวิหาร เป็นหนึ่งในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน โดยมีความเชื่อมโยงอย่างลึกซึ้งกับ “สัตตมหาสถาน” ทำให้เกิดการวิเคราะห์กระบวนการและและการสร้างแนวคิดการออกแบบออกแบบมุจลินท์เจดีย์ คือ “การสร้างสรรค์สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย” สระมุจลินท์แห่งธรรมะเป็นสถานที่รวบรวมเรื่องราวและสัญลักษณ์ทางพระพุทธศาสนา โดยเป็นการนำผลการศึกษาที่ได้จากการค้นคว้ามาประยุกต์ใช้ในการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ ซึ่งเป็นขั้นตอนที่สำคัญอย่างยิ่งในการสร้างสรรค์ผลงานที่ตอบโจทย์ทั้งด้านศิลปะ ความหมายทางพระพุทธศาสนา และความเป็นไปได้ในการก่อสร้างจริง เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดเน้นการให้ความหมายทางพระพุทธศาสนาโดยความหมายของสระมุจลินท์และดอกบัวในพระพุทธศาสนาเพื่อนำไปสู่การออกแบบที่สื่อความหมายได้อย่างถูกต้อง

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง

จิตศีล ณ., พิริยการนนท์ เ., & วอทอง ว. (2026). “สัตมหาสถาน” กับกระบวนการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม. วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล, 15(1), 18–37. https://doi.org/10.65205/acj.2026.9934

ประเภทบทความ

บทความวิจัย

หมวดหมู่

เอกสารอ้างอิง

กรมศิลปากร. (2483). อุรังคธาตุ (ตำนานพระธาตุพนม). โรงพิมพ์ไทยเขษม.

กรมศิลปากร. (2522). รายงานการขุดค้นและบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุพนม. โรงพิมพ์พิฆเณศ.

กรมศิลปากร. (2546). พุทธสถาปัตยกรรมในประเทศไทย. กรมศิลปากร.

คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2562). ประวัติพระพุทธศาสนา ฉบับปรับปรุง. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ธงชัย สมุทรโคจร. (2560). สัญลักษณ์และความหมายในพุทธศิลป์ไทย. สำนักพิมพ์เมืองโบราณ.

ธนาวุฒิ บุญเหลือ, กฤษณุ ผโลปกรณ์ และยุภาพร ไชยแสน. (2565). กระบวนการจัดทำผังแม่บทบริเวณพื้นที่โดยรอบพระธาตุพนมเพื่อเสนอขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 12(2), 329 - 345. https://doi.org/10.14456/npuj.2022.20.

ธัญลักษณ์ อารยตานนท์ และ พระสุทธิสารเมธี. (2565, 1 มิถุนายน). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนเส้นทางการค้าในดินแดนสุวรรณภูมิ. ใน รายงานการประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 4 “พุทธศาสนาและปรัชญา : แนวคิด มุมมอง สู่สันติภาพ” (หน้า 300–314). มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.

ประเสริฐ ณ นคร. (2526). พุทธประวัติศึกษา : ตำนานพระเจ้าเลียบโลก. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ปิยรัษฎ์ เจริญทรัพย์. (2551). บัว : สัญลักษณ์ของพุทธศาสนา. หมอชาวบ้าน, (351), 40 - 45.

พนม ทิพยจักร์. (2549). พระธาตุพนม : ประวัติศาสตร์ ความเชื่อ และการสักการะ. กรมศิลปากร.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2542). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลศัพท์. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2543). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. มูลนิธิพุทธธรรม.

พุทธศาสนสมาคมแห่งศรีลังกา. (2539). เจ็ดสัปดาห์หลังการตรัสรู้. Buddhist Publication Society.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539ก). พระไตรปิฎก ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มัคคสังยุต เล่ม 14). มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539ข). พระไตรปิฎก ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (พระวินัยปิฎก มหาวรรค เล่ม 25). มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2542). พระไตรปิฎก ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย (พระวินัยปิฎก มหาวรรค เล่ม 25). มหามกุฏราชวิทยาลัย.

ศรีศักร วัลลิโภดม. (2543). สุวรรณภูมิ : ภูมิหลังประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้. มติชน.

ศรีศักร วัลลิโภดม. (2547). ความหมายและโครงสร้างของพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ในสังคมไทย. มติชน.

สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2546). พระธาตุพนม : ตำนาน ประวัติศาสตร์ และความเชื่อในลุ่มน้ำโขง. มติชน.

สุรชัย ชินบุตร. (2559). อุรังคธาตุนิทานพุทธตำนานพระเจ้าเลียบโลกฉบับอีสานล้านช้าง : การสืบทอดและการสร้างสรรค์. วารสารไทยศึกษา, 12(1), 1 - 32.

Eliade, M. (1959). The Sacred and the Profane. Harcourt.

Norberg-Schulz, C. (1980). Genius Loci : Towards a Phenomenology of Architecture. Rizzoli.

Tambiah, S. J. (1976). World Conqueror and World Renouncer. Cambridge University Press.

UNESCO. (2015). Managing Cultural World Heritage. UNESCO.