การพัฒนาสตรีทอาร์ตเป็นทรัพยากรท่องเที่ยวในพื้นที่การท่องเที่ยวจังหวัดเลย

ผู้แต่ง

  • ไทยโรจน์ พวงมณี คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
  • อิสริยาภรณ์ ชัยกุหลาบ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
  • ธีระพงษ์ พิทักษ์ศฤงคาร คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
  • สุภาวดี สำราญ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
  • อรทัย จิตไธสง คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย

คำสำคัญ:

สตรีทอาร์ต , การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว , สุนทรียศาสตร์การท่องเที่ยว

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์ศึกษาแนวทางการพัฒนาสตรีทอาร์ตเป็นทรัพยากรท่องเที่ยวในพื้นที่การท่องเที่ยวจังหวัดเลย ใช้แนวคิดการพัฒนาการท่องเที่ยว และแนวคิดสตรีทอาร์ต จากการศึกษาพบว่า จังหวัดเลยมีการพัฒนาพื้นที่การท่องเที่ยวด้วยสตรีทอาร์ต 5 พื้นที่คือ อำเภอเมืองเลย อำเภอเชียงคาน อำเภอด่านซ้าย อำเภอปากชม และอำเภอภูเรือ มีเป้าหมายเพื่อส่งเสริมและสร้างการรับรู้การท่องเที่ยว จากการศึกษาพบว่า ด้วยรูปแบบที่ยังไม่โดดเด่น ขาดการเชื่อมโยงให้เป็นย่าน หรือเมืองท่องเที่ยวด้วยการสร้างคุณค่าด้วยสตรีทอาร์ตให้เป็นทรัพยากรท่องเที่ยว มีแนวทางการพัฒนาสตรีทอาร์ตเป็นทรัพยากรท่องเที่ยว ดังนี้ 1) จัดสร้าง หรือแสวงหาพื้นที่ย่านการค้าของภาครัฐและเอกชนที่มีศักยภาพต่อการท่องเที่ยว 2) สร้างความร่วมมือระหว่างภาครัฐ เอกชนและประชาชน เพื่อร่วมกันค้นหา และสร้างรูปแบบสตรีทอาร์ตที่เหมาะสม 3) กำหนดเรื่องราวเฉพาะท้องถิ่น เช่น ประวัติศาสตร์เชิงพื้นที่ วิถีชีวิต วัฒนธรรม และประเพณี 4) มีรูปแบบเชิงปฏิสัมพันธ์กับนักท่องเที่ยว 5) รูปลักษณ์ของพื้นที่สตีทอาร์ตต้องดูยิ่งใหญ่ ทรงพลัง และสื่อความหมายได้ลึกซึ้ง 6) ต้องสามารถเปลี่ยนแปลง และพัฒนาให้มีรูปแบบงานใหม่ หรือมีงานหมุนเวียนตามกระแสการท่องเที่ยว 7) พื้นที่ท่องเที่ยวสตรีทอาร์ตเข้าถึงได้ง่าย สะดวก ปลอดภัย และ 8) มีการกำหนดผู้รับผิดชอบดูแล ทั้งการซ่อมแซม การจัดกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงศิลปะและนำท่องเที่ยวด้วย

เอกสารอ้างอิง

ไทยโรจน์ พวงมณี. (2568). สตรีทอาร์ต: พื้นที่สุนทรียภาพกับการขับเคลื่อนพื้นที่การท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมเขตเทศบาลเมืองเลย อำเภอเมือง จังหวัดเลย. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 20(71), 1-13. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/researchjournal-lru/article/view/276455

ปภณ กมลวุฒิพงศ์. (2566). สตรีทอาร์ตกับการพัฒนาเมือง. วารสารพัฒนศิลป์วิชาการ,7(1), 1-23. https://so05.tci thaijo.org/index.php/Patanasilpa/article/view/264916

ยุทธศักดิ์ ฉัตรแก้วนภานนท์, และทรงสุข บุญทาวงค์. (2566). การสร้างแนวทางการประเมินศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเมืองเก่าลำพูน. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม, 13(1), 145-159. https://so07.tci-thaijo.org/index.php/HUSO-J/article/view/1016

วรรณวีร์ บุญคุ้ม, วิชิต อิ่มอารมย์, โรม วงศ์ประเสริฐ, และคณิต เขียววิชัย. (2566). กิจกรรมการท่องเที่ยวเพื่อการเรียนรู้อย่างสร้างสรรค์ในโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ จังหวัดเพชรบุรี. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม, 13(2), 1-11. https://so07.tci-thaijo.org/index.php/HUSO-J/article/view/1195

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษ เพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน องค์การมหาชน. (2565). Street Art ริมยม. https://www.dasta.or.th/th/article/1338.

Crespi-Vallbona, M., & Mascarilla-Miró, O. (2021). Street art as a sustainable tool in mature tourist destinations: a case study of Barcelona. International Journal of Cultural Policy, 27(4), 422-436. https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/10286632.2020.1792890

Irvine, M. (2012). The work on the street: street art and visual culture. The handbook of visual culture, 235-278. https://www.researchgate.net/publication/369303709_The_Work_on_the_Street_Street_Art_and_Visual_Culture

Kirillova, K., Fu, X., Lehto, X., & Cai, L. (2014). What makes a destination beautiful dimensions of tourist aesthetic judgment. Tourism management, 42, 282-293. https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0261517713002185

Kresic, D., & Prebezac, D. (2011). Index of destination attractiveness as a tool for destination attractiveness assessment. Tourism: An International Interdisciplinary Journal, 59(4), 497-517. https://www.academia.edu/73770876/Index_of_destination_attractiveness_as_a_tool_for_destination_attractiveness_assessment

Nomeikaite, L. (2023). Street art, heritage and affective atmospheres. Cultural Geographies, 30(4), 569-588. https://journals.sagepub.com/doi/full/10.1177/14744740231161556

Obasi, N. T. (2015). Tourism aesthetics and values. Journal Tour. Herit. Stud, 4, 48-56. https://jths.org.ng/wpcontent/uploads/2023/06/Obasi-48-56-2.pdf

Radzuwan, R., Abdullah, N. D. T., & Rasid, A. R. A. (2023). Attributes of travel destinations that affect tourists’ decisions: a case of Seremban street art. Journal of Tourism, Hospitality and Environment Management, 8(32), 63-71.

https://gaexcellence.com/jthem/article/view/2533

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

29-10-2026

รูปแบบการอ้างอิง

พวงมณี ไ., ชัยกุหลาบ อ., พิทักษ์ศฤงคาร ธ., สำราญ ส., & จิตไธสง อ. (2026). การพัฒนาสตรีทอาร์ตเป็นทรัพยากรท่องเที่ยวในพื้นที่การท่องเที่ยวจังหวัดเลย. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม, 16(3), 121–136. สืบค้น จาก https://so07.tci-thaijo.org/index.php/HUSO-J/article/view/8939