ภาวะผู้นำเชิงดิจิทัลกับประสิทธิผลของการจัดการเรียนรู้ในยุค AI  ของอาจารย์สาขาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี

ประพจน์   แย้มทิม; กล้าศักดิ์  จิตต์สงวน

ผู้แต่ง

ประพจน์ แย้มทิม มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
กล้าศักดิ์ จิตต์สงวน มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี

คำสำคัญ:

ภาวะผู้นำเชิงดิจิทัล, การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือโดยใช้เทคนิค TGT, ยุคปัญญาประดิษฐ์, ประสิทธิผลการเรียนรู้

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) ระดับภาวะผู้นำเชิงดิจิทัลของอาจารย์ (2) ระดับประสิทธิผลของการจัดการเรียนรู้ในยุค AI และ (3) ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงดิจิทัลกับประสิทธิผลของการจัดการเรียนรู้ในยุค AI ของอาจารย์สาขาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักศึกษาระดับปริญญาโท สาขาการบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ จำนวน 169 คน ได้มาจากการกำหนดขนาดตัวอย่างโดยใช้ตารางสำเร็จรูปของ เครจซี่และมอร์แกนและทำการสุ่มแบบชั้นภูมิตามสัดส่วน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน

ผลการวิจัยพบว่า ภาวะผู้นำเชิงดิจิทัลของอาจารย์โดยรวมอยู่ในระดับมาก และเมื่อพิจารณารายด้านพบว่าอยู่ในระดับมากทุกด้าน โดยด้านการพัฒนาวิชาชีพและด้านความเป็นพลเมืองดิจิทัลมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด รองลงมาคือด้านการสร้างวัฒนธรรมการเรียนรู้ดิจิทัลและด้านการปรับปรุงระบบอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ด้านการมีวิสัยทัศน์ดิจิทัลมีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด ขณะเดียวกัน ประสิทธิผลของการจัดการเรียนรู้ในยุค AI โดยรวมอยู่ในระดับมาก และทุกด้านอยู่ในระดับมากเช่นกัน โดยด้านการมีส่วนร่วมในการเรียนรู้มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด รองลงมาคือด้านทักษะการคิดขั้นสูงและด้านทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิต ส่วนด้านผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนมีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด นอกจากนี้ ภาวะผู้นำเชิงดิจิทัลยังมีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับค่อนข้างสูงกับประสิทธิผลของการจัดการเรียนรู้ในยุค AI อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
โดยมีความสัมพันธ์กับทุกด้าน ได้แก่ ด้านผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ด้านทักษะการคิดขั้นสูง ด้านทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิต และด้านการมีส่วนร่วมในการเรียนรู้

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). นโยบายและจุดเน้นการจัดการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.

กนกพร จันทรสมาน. (2568). ความเป็นพลเมืองดิจิทัลของผู้นำกับการส่งเสริมการใช้ AI อย่างมีจริยธรรม ในการจัดการเรียนรู้. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการบริหารจัดการ, 13(1), 45–60.

กิตติศักดิ์ รัตนวิจิตร. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างทักษะดิจิทัลของอาจารย์กับความสำเร็จในการนำ

ระบบการจัดการเรียนรู้ออนไลน์มาใช้ในระดับอุดมศึกษา. วารสารวิชาการเทคโนโลยีทางการศึกษา, 18(2), 112–128.

ชัยวัฒน์ สุขสำราญ. (2566). ภาวะผู้นำดิจิทัลที่ส่งผลต่อการบูรณาการเทคโนโลยีสารสนเทศในการจัดการ เรียนรู้ของอาจารย์สาขาการบริหารการศึกษา. วารสารวิจัยและพัฒนาหลักสูตร, 13(2), 89– 105.

ธนกร ยิ่งยืน. (2567). ความสัมพันธ์ระหว่างการปรับปรุงระบบเทคโนโลยีสารสนเทศอย่างต่อเนื่องกับ ประสิทธิผลการสอนยุค AI ของอาจารย์สาขาสังคมศาสตร์. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสาร การศึกษา, 19(1), 15–32.

ธีรพงษ์ แก้ววิเชียร. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีและการจัดการเรียนรู้ใน ศตวรรษที่ 21 ของครูในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา. วารสารการบริหาร และนวัตกรรมการศึกษา, 5(3), 201–218.

นวลปรางค์ ฉายแสง. (2565). บทบาทของภาวะผู้นำดิจิทัลกับการประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์ (AI) ใน การวัดและประเมินผลการเรียนรู้ของอาจารย์ในคณะครุศาสตร์. วารสารวัดผลการศึกษา, 42(112), 78–94.

ปิยลักษณ์ มณีรัตน์. (2568). ผลของการโค้ชทางดิจิทัลโดยผู้นำที่มีต่อประสิทธิภาพการสอนของ อาจารย์รุ่นใหม่ในวิทยาลัยนานาชาติ. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 21(1), 134–150.

พรพิมล มั่นคง. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำดิจิทัลด้านความเป็นพลเมืองดิจิทัลกับ คุณภาพการจัดการเรียนรู้ของอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเอกชน. วารสารสังคมศาสตร์และ มนุษยศาสตร์, 49(2), 55–72.

รัตนพล แสงจันทร์. (2567). สหสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ดิจิทัลกับทักษะการคิดขั้นสูงของ ผู้เรียนผ่านกระบวนการสอนของอาจารย์. วารสารจิตวิทยาและการศึกษา, 15(1), 120–138.

วรุตม์ ชัยศรี. (2567). ความฉลาดทางดิจิทัลของผู้นำที่มีผลต่อการสร้างวัฒนธรรมการเรียนรู้ดิจิทัลใน คณะครุศาสตร์. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, 13(1), 10–25.

วิชัย กุลธนนิธิ. (2568). ภาวะผู้นำในการสร้างนวัตกรรมดิจิทัลที่ส่งผลต่อสมรรถนะการสอนแบบ ไฮบริดของอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยี. วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้ระดับอุดมศึกษา, 7(2), 142–159.

ศิริพร วิเศษโวหาร. (2564). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลกาจัดการ เรียนรู้เชิงรุกในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 22(3), 67–84.

สมพงษ์ เจริญจิต. (2568). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงดิจิทัลและประสิทธิผลการจัดการเรียนรู้ ในยุค AI ในภาพรวมของสถาบันอุดมศึกษา. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ, 14(1), 1–18.

สุมาลี พงษ์ศิริ. (2566). การจัดการทรัพยากรดิจิทัลของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการสอนในยุค ปกติใหม่ (New Normal). วารสารเทคโนโลยีการศึกษาไทย, 10(4), 210–225.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและ สังคมแห่งชาติ.

อภิชาติ เลิศสุวรรณ. (2565). ปัจจัยเชิงสาเหตุของภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมดิจิทัลที่ส่งผลต่อแรงจูงใจใน

การสร้างนวัตกรรมการสอนของอาจารย์มหาวิทยาลัย. วารสารพัฒนาทรัพยากรมนุษย์, 17(2), 40–58.

Al-Qahtani, N. (2024). Strategic digital leadership and its relationship with teaching

effectiveness in the AI era among GCC university faculty. International Journal of Educational Management, 38(2), 145–162.

Anderson, K. (2021). Digital leadership and hybrid learning readiness: A study of US

higher education leadership. Journal of Digital Learning in Teacher Education, 37(4), 210–228.

Brown, T. (2024). The role of digital leaders in promoting higher-order thinking through AI-based learning in Australia. Educational Technology Research and Development, 72(1), 334–352.

Chen, L., & Wang, H. (2021). Digital competence of school leaders and teacher instructional efficiency in the digital platform era. Asia Pacific Education Review, 22(3), 455–470.

Fullan, M., Quinn, J., Drummy, M., & Gardner, M. (2023). Education reimagined: The future of learning in the digital age. Corwin Press.

Garcia, A., & Muller, E. (2023). Impact of digital leadership on digital teaching competence of business faculty in the European Union. European Journal of Education, 58(2), 188–204.

Hallinger, P. (2022). Leadership and school improvement: New perspectives and global insights. Springer.

Lee, S. Y. (2025). Digital leadership and AI-integrated learning effectiveness in South Korean prestigious universities. Computers & Education, 195, Article 104712.

Martinez, M. (2022). Influence of technological leadership on the acceptance of AI in higher education among Spanish faculty. Higher Education Quarterly, 76(4), 512–530.

OECD. (2021). OECD future of education and skills 2030: Conceptual learning framework. Organisation for Economic Co-operation and Development.

Sheninger, E. (2022). Disruptive thinking in our classrooms: Preparing learners for their

future (2nd ed.). Corwin Press.

Smith, J. R. (2022). Digital organizational culture and 21st-century learning effectiveness in UK universities. Journal of Education and Information Technologies, 27(8), 11201–11220.

Tanaka, S. (2023). Digital leadership in driving adaptive learning through AI at Japan’s National Institutes of Technology. International Journal of Artificial Intelligence in Education, 33(1), 88–106.

Trust, T., Carpenter, J. P., & Krutka, D. G. (2022). Leading by learning: Exploring the professional learning networks of educators. Educational Media International, 59(1), 1–16.

Williams, D. (2026). Digital leadership and the improvement of automated learning systems in international distance education. Global Journal of Educational Technology, 15(1), 12–29.

Zhu, C., Yu, Z., & Riezebos, P. (2021). A research framework of smart education. Smart

Learning Environments, 8(1), 1–17.