ศึกษาอิทธิพลความเชื่อเรื่องเวสสันดรชาดกที่มีผลต่อการพัฒนาวัด ในจังหวัดชัยภูมิ

ผู้แต่ง

  • พระศรีสัจญาณมุนี วิทยาลัยสงฆ์ชัยภูมิ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระวรุต วิสุทฺโธ คนเพียร วิทยาลัยสงฆ์ชัยภูมิ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • กาญจนพงศ์ สุวรรณ วิทยาลัยสงฆ์ชัยภูมิ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

อิทธิพลความเชื่อ, พระเวสสันดรชาดก, การพัฒนาวัด

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ดังนี้ 1 ศึกษาความเชื่อและแนวปฏิบัติเรื่องเวสสันดรชาดก 2 ศึกษาประเพณีการจัดเทศน์มหาชาติประจำปี ของพระสงฆ์ในจังหวัดชัยภูมิ 3 ศึกษาอิทธิพลความเชื่อเรื่องเวสสันดรชาดกที่มีผลต่อการพัฒนาวัดในจังหวัดชัยภูมิ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ จัดเก็บข้อมูลด้วยวิธีการลงพื้นที่สัมภาษณ์กลุ่มประชาชน ในตำบลกุดชุมแสง อำเภอหนองบัวแดง จังหวัดชัยภูมิ จำนวน 15 คน โดยแบ่งเป็นพระภิกษุจำนวน 5 รูป บุคคลทั่วไปจำนวน 10 คน ใช้วิธีการเจาะจงตามประเด็นที่ต้องการศึกษาวิจัย จำนวน 15 รูป/คน

ผลการวิจัยพบว่า 1) ความเชื่อเรื่องเวสสันดรชาดกในจังหวัดชัยภูมิฝังราก ลึกผ่านคติเรื่อง "การบำเพ็ญทานบารมี" โดยเฉพาะความเชื่อที่ว่าการฟังเทศน์มหาชาติให้จบภายในวันเดียวจะอานิสงส์นำไปสู่การเกิดในยุคพระศรีอริยเมตไตรย ส่งผลให้เกิดแนวปฏิบัติในการสืบทอดหลักธรรมผ่านงานศิลปกรรม การสวด และการจำลองวิถีชีวิตตามเนื้อหาในกัณฑ์ต่าง ๆ 2) พระสงฆ์ในจังหวัดชัยภูมิมีบทบาทสำคัญในการเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณและผู้รักษาจารีต "งานบุญผะเหวด" (บุญมหาชาติ) โดยมีการจัดรูปแบบเทศน์มหาชาติที่เป็นเอกลักษณ์ เช่น การเทศน์ทำนองอีสาน (เทศน์สังกาส) การจัดขบวนแห่พระเวสสันดรเข้าเมือง และการตกแต่งศาลาการเปรียญให้เป็นป่าหิมพานต์ ซึ่งเป็นกลไกในการสร้างความสามัคคีระหว่างวัดและชุมชน 3) ความเชื่อเรื่องเวสสันดรชาดกส่งผลโดยตรงต่อการพัฒนาวัดในหลายมิติ คือ มิติด้านศาสนวัตถุ ผ่านการระดมทุนจากการเทศน์มหาชาติเพื่อสร้างและบูรณะศาสนสถาน และ มิติด้านการจัดการ โดยใช้ทุนทางวัฒนธรรมนี้เป็นศูนย์กลางในการบริหารจัดการวัดแบบมีส่วนร่วม ทำให้วัดกลายเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้และการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ส่งเสริมให้วัดในจังหวัดชัยภูมิมีความเข้มแข็งและยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระราชวิจิตรปฏิภาณ (สุนทร ญาณสุนฺทโร). (2561). หนังสือเทศน์ มหาเวสสันดร พิมพ์ครั้งที่ 2. (กรุงเทพฯ: ธรรมสภา,)

วัฒนะ บุญจับ, (2564). หนังสือเทศน์มหาชาติมหากุศลเฉลิมพระเกียรติฯ พิมพ์ครั้งที่ 35. (กรุงเทพฯ: คอมฟอร์ม.

พระพิมลธรรม (ชอบ อนุจารีมหาเถร). (2528). ปริทัศน์เวสสันดรชาดก. กรุงเทพฯ อัมรินทร์การพิมพ์.

พระครูกัลยาณสิทธิวัฒน์. (2554). มหาชาติเวสสันดรชาดก ฉบับเทศน์มหาชาติ ๑๓ กัณฑ์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูวินัยธรมาณพ กนฺตสีโล. (2544). เล่าความตามแหล่ ในมหาเวสสันดรชาดก. กรุงเทพมหานคร: บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จํากัด มหาชน.

เชษฐ์ นิมมาทพัฒน์. (2562). วิถีวัฒนธรรมชาวพุทธกับการสืบสานประเพณีการเทศน์มหาชาติใน ล้านนา. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา ปีที่ 10 ฉบับที่ 2 กรกฎาคม - ธันวาคม 2562 .

ดนัย ไชยโยธา. (2538). ลัทธิศาสนาและระบบความเชื่อกับประเพณีนิยมในท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสสโตร์.

บรรจบ บรรณรุจิ. (2549). พระเวสสันดร มหาบุรุษแห่งหิมพานต์. กรุงเทพมหานคร: บริษัท อมรินทร์

พริ้น ติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จํากัด มหาชน.

ไฟล์ประกอบ

เผยแพร่แล้ว

06/29/2026

รูปแบบการอ้างอิง

พระศรีสัจญาณมุนี, คนเพียร พ. ว. ., & สุวรรณ ก. . (2026). ศึกษาอิทธิพลความเชื่อเรื่องเวสสันดรชาดกที่มีผลต่อการพัฒนาวัด ในจังหวัดชัยภูมิ. วารสารวิจัยธรรมศึกษา, 9(1), 160–173. สืบค้น จาก https://so07.tci-thaijo.org/index.php/dsr/article/view/11569