ศึกษาแนวทางการอยู่ปริวาสกรรมตามหลักพระธรรมวินัย ในอำเภอเมืองจังหวัดชัยภูมิ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1).ศึกษาหลักการอยู่ปริวาสกรรมที่ปรากฏในคัมภีร์พระวินัยปิฎก 2).ศึกษาแนวคิดและสภาพการอยู่ปริวาสกรรมในอำเภอเมืองจังหวัดชัยภูมิ และ 3).วิเคราะห์แนวทางการอยู่ปริวาสกรรมตามหลักพระธรรมวินัย เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยมีเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือแบบสัมภาษณ์เชิงลึก ซึ่งมีขั้นตอนดังนี้ ศึกษาเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับแนวทางการอยู่ปริวาสกรรม แบบสัมภาษณ์ตามข้อเสนอแนะของอาจารย์ที่ปรึกษาแล้วนำไปให้ผู้เชี่ยวชาญท่านตรวจสอบความถูกต้องและความเที่ยงตรงของเนื้อหา  โดยแบ่งขอบเขต ศึกษาหลักการอยู่ปริวาสกรรมที่ปรากฏในคัมภีร์พระวินัยปิฎก โดยมีกลุ่มเป้าหมายในอำเภอเมืองชัยภูมิ ซึ่งสามารถแบ่งผู้ให้ข้อมูลหลักได้เป็น ๓ กลุ่ม คือ พระสังฆาธิการ 5 รูป เจ้าคณะผู้ปกครองในอำเภอเมืองจังหวัดชัยภูมิ 5 รูป ผู้เข้าร่วมงานปริวาสกรรม 5 รูป และนักวิชาการอิสระ 3 คน พร้อมนำข้อมลูมาวิเคราะห์และนำเสนอ

ผลการวิจัยพบว่า

ตามหลักพระธรรมวินัยดั้งเดิม ปริวาสกรรมคือกระบวนการทางนิติวิธีของสงฆ์ (วุฏฐานวิธี) เพื่อออกจากครุกาบัติประเภทอาบัติสังฆาทิเสสที่ภิกษุได้ปกปิดไว้ โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อดัดนิสัยและลดมานะทิฏฐิ แต่สภาพปัจจุบันในพื้นที่อำเภอเมืองชัยภูมิได้แปรเปลี่ยนจากวินัยกรรมส่วนบุคคลมาเป็น "งานบุญประเพณีระดับหมู่คณะ" แบ่งเป็น 2 ลักษณะ คือ 1) สายป่า ที่เน้นความสมถะ เรียบง่าย และ 2) สายเมือง/วัดชุมชน ที่ผสมผสานคติความเชื่อท้องถิ่น จัดงานขนาดใหญ่ และเปิดให้ฆราวาสเข้าร่วม ปัญหาสำคัญที่พบในภาคปฏิบัติ ได้แก่ พระบวชใหม่ขาดความรู้ความเข้าใจ การใช้โทรศัพท์มือถือที่ทำลายความสำรวม การขาดแคลนพระอาจารย์กรรม (พระพี่เลี้ยง) ปัญหาสาธารณูปโภคไม่เพียงพอ รวมถึงปัญหาพระปลอมแฝงตัวและปัญหาสุขภาพของพระผู้สูงอายุ