การประเมินศักยภาพทุนทางวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว กรณีศึกษา หมู่บ้านชาวประมงเกาะเปริด อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี

ผู้แต่ง

  • พัฒนพงษ์ พงษ์ธานี คณะการจัดการการท่องเที่ยว สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
  • เทิดชาย ช่วยบํารุง คณะการจัดการการท่องเที่ยว สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์

DOI:

https://doi.org/10.60101/jla.2026.7.1.10270

คำสำคัญ:

ทุนทางวัฒนธรรม , หมู่บ้านชาวประมง , การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ประเมินศักยภาพทุนทางวัฒนธรรมสู่การพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว หมู่บ้านชาวประมงเกาะเปริด 2) เพื่อศึกษาความแตกต่างของลักษณะทางประชากรศาสตร์ที่ส่งผลต่อการประเมินศักยภาพทุนทางวัฒนธรรม และ 3) เพื่อเสนอแนะนโยบายการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม หมู่บ้านชาวประมงเกาะเปริด การศึกษานี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) ผ่านการเก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถาม จากกลุ่มตัวอย่างนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เคยมาเยือนหมู่บ้านชาวประมงเกาะเปริดจำนวน 400 คน และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน รวมถึงสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ One-way ANOVA และ Brown-Forsythe โดยผลการศึกษาพบว่า นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ให้ความสำคัญและเห็นด้วยว่าทุนทางวัฒนธรรมในพื้นที่มีคุณค่าสูงสุด ( = 3.75) รองลงมาคือความดั้งเดิม ( = 3.65) และความงดงาม ( = 3.59) ขณะที่ปัจจัยด้านเอกลักษณ์และอัตลักษณ์ มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับปานกลาง สะท้อนให้เห็นว่า แม้ว่าทรัพยากรทางวัฒนธรรมในพื้นที่จะมีคุณค่า แต่การสร้างการรับรู้ การสื่อสารภาพลักษณ์ยังไม่ชัดเจนเพียงพอ สำหรับผลการทดสอบสมมติฐานพบว่า ภูมิลำเนา (Sig. = 0.000) และสื่อที่ทำให้รู้จักพื้นที่ (Sig. = 0.040) ของนักท่องเที่ยวมีผลต่อการประเมินศักยภาพทุนทางวัฒนธรรมที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ จากผลการศึกษา ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายจึงควรเน้นการส่งเสริมอัตลักษณ์ของพื้นที่ผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์ ยกระดับการมีส่วนร่วมของชุมชนในการอนุรักษ์วิถีชีวิตดั้งเดิมเพื่อสร้างความยั่งยืนและเกิดการสืบทอดอย่างต่อเนื่อง รวมถึงส่งเสริมให้พื้นที่มีภาพลักษณ์เฉพาะตัวเพื่อสร้างความแตกต่างเชิงการรับรู้ และลดผลกระทบจากความคุ้นชินเชิงวัฒนธรรมของกลุ่มนักท่องเที่ยวในภูมิภาคตะวันออก

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กรมการท่องเที่ยว. (2557). คู่มือการตรวจประเมินมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์. สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกในพระบรมราชูปถัมภ์.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566-2570). https://www.mots.go.th

กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2567). สถานการณ์การท่องเที่ยวในประเทศ รายจังหวัด รายเดือน ปี 2567 (Domestic Tourism Statistics ( Classify by region and province 2024)). https://www.mots.go.th/news/category/760

กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2568). รายงานภาวะเศรษฐกิจการท่องเที่ยว Tourism Economic Review. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

ฐิตาภา บำรุงศิลป์, ประกอบศิริ ภัคดีพินิจ และสุริยา ส้มจันทร์. (2562). การประเมินคุณค่าของทรัพยากรท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของกลุ่มชาติพันธุ์ในจังหวัดศรีสะเกษ. มนุษย์สังคมสาร, 17(3), 1-23.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2560). การสำรวจพฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยวของชาวไทย พ.ศ. 2560 (ในรอบปี 2559). สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. https://www.nesdc.go.th/ wordpress/wp-content/uploads/2025/06/NATIONAL-STRATEGY-2018-2037-THAI.pdf

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 พ.ศ. 2566-2570. https://www.nesdc.go.th/wordpress/wp-content/uploads/2025/02/article_file_ 20230307173518.pdf

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2566–2580) (ฉบับแก้ไขเพิ่มเติม). https://www.nesdc.go.th/wordpress/wp-content/uploads/2025/06/NATIONAL-STRATEGY-2018-2037-THAI.pdf

องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะเปริด. (2562). ข้อมูลพื้นฐานตำบล. https://kohperd.go.th/public/list/data/index/menu/1142

อธิวิศน์ ห้วยหงษ์ทอง. (2561). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมของชุมชนไทดำ ตำบลบ้านดอน อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารวิจัยสังคม, 41(2), 141-176.

Australia ICOMOS Incorporated International Council on Monuments and Sites. (2013). The Burra Charter: The Australia ICOMOS Charter for Places of Cultural Significance (2013 ed.). International Council on Monuments and Sites.

Best, J. W. (1981). Research in education (4th ed.). Prentice Hall.

Bhandari, H., Kaur, P., & Grover, A. R. (2016). Assessment of significance of cultural heritage - A value based approach. The SPA Journal of Planning and Architecture, 20(3-4), 41-56.

Cochran, W. G. (1953). Sampling techniques. John Wiley & Sons.

Lipe, W. D. (1984). Value and Meaning in Cultural Resources. In Approaches to the Archaeological Heritage, edited by Henry Cleere. Cambridge University Press.

Modern Manufacturing. (2023). สสว. เผย ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเทรนด์ใหม่ หลังวิกฤติ COVID-19 ที่ได้รับความนิยมปี 2565. https://www.mmthailand.com/osmep-cultural-tourism-covid-19/

Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2, 49-60.

United Nations. (2021). Operational guidelines for the implementation of the World Heritage Convention. UNESCO World Heritage Centre, France.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-25

รูปแบบการอ้างอิง

พงษ์ธานี พ., & ช่วยบํารุง เ. (2026). การประเมินศักยภาพทุนทางวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว กรณีศึกษา หมู่บ้านชาวประมงเกาะเปริด อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี. วารสารศิลปศาสตร์ มทร.ธัญบุรี, 7(1), 11–26. https://doi.org/10.60101/jla.2026.7.1.10270

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย