ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อความสำเร็จในการพัฒนาศักยภาพการบริหารจัดการ ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมสู่การเพิ่มมูลค่าการท่องเที่ยวโดยชุมชน

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุความสำเร็จในการพัฒนาศักยภาพการบริหารจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมสู่การเพิ่มมูลค่าการท่องเที่ยวโดยชุมชน และเพื่อศึกษาปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อความสำเร็จในการพัฒนาศักยภาพการบริหารจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมสู่การเพิ่มมูลค่าการท่องเที่ยวโดยชุมชน กลุ่มตัวอย่าง คือ  คนในชุมชนที่อาศัยอยู่ในจังหวัดนครนายก ได้แก่ ชุมชนวัดฝั่งคลอง ตำบลเกาะหวาย อำเภอปากพลี จำนวน 216 คน และชุมชนบ้านทุ่งกระโปรง ตำบลป่าขะ อำเภอบ้านนา จำนวน 212 คน รวมจำนวน 428 คน โดยใช้การเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง  เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์โมเดลสมการเชิงโครงสร้าง ผลการวิจัยพบว่า โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุที่พัฒนาขึ้น ประกอบด้วย ศักยภาพของทรัพยากรการท่องเที่ยว การตลาด การมีส่วนร่วม การบริหารจัดการ และความสำเร็จในการพัฒนาศักยภาพการบริหารจัดการ ซึ่งสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยพิจารณาจากค่าไค-สแควร์ 1.668  ค่า GFI เท่ากับ 0.965 ค่า AGFI เท่ากับ 0.933 ค่า CFI เท่ากับ 0.990 ค่า NFI เท่ากับ 0.975 ค่า IFI เท่ากับ 0.990 ค่า RMSEA เท่ากับ .041 และค่า RMR เท่ากับ .031 มีความสอดคล้องกับข้อมูลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และตัวแปรที่มีอิทธิพลต่อความสำเร็จในการพัฒนาศักยภาพการบริหารจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมสู่การเพิ่มมูลค่าการท่องเที่ยวโดยชุมชน พบว่า ศักยภาพของทรัพยากรการท่องเที่ยวมีอิทธิพลเชิงบวกปานกลางต่อการตลาด  มีอิทธิพลเชิงบวกค่อนข้างต่ำต่อการบริหารจัดการ  และมีอิทธิพลเชิงบวกทางอ้อมต่อความสำเร็จ ในขณะที่ด้านการตลาดมีอิทธิพลเชิงบวกค่อนข้างสูงต่อการมีส่วนร่วม และการบริหารจัดการ มีอิทธิพลทางอ้อมต่อความสำเร็จ สำหรับการมีส่วนร่วมมีอิทธิพลเชิงบวกปานกลางต่อความสำเร็จ และปัจจัยทั้งหมดส่งผ่านอิทธิพลทางรวมไปยังความสำเร็จ